Είσοδος : Κείμενα του Κωστή
«Μόνοι γάρ τον τε µηδέν των δε µετέχοντα ουκ απράγµονα, αλλ' αχρείον νοµίζοµεν» «Γιατί είμαστε ο μόνος λαός που τον μη αναμειγνυόμενο καθόλου στα κοινά δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο, αλλά άχρηστο»
Περικλέους Επιτάφιος
____________________________________________________________________________________________________________
Τι ζητάμε από την τέχνη, τι ζητάμε απ’ τη ζωή μας ;
«Μόνοι γάρ τον τε µηδέν των δε µετέχοντα ουκ απράγµονα, αλλ' αχρείον νοµίζοµεν» «Γιατί είμαστε ο μόνος λαός που τον μη αναμειγνυόμενο καθόλου στα κοινά δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο, αλλά άχρηστο»
Περικλέους Επιτάφιος
____________________________________________________________________________________________________________
Τι ζητάμε από την τέχνη, τι ζητάμε απ’ τη ζωή μας ;
Ε ι κ ό ν α , έ ρ ε υ ν α κ α ι π ρ ω τ ο π ο ρ ι α κ ή π ρ ο – ο π τ ι κ ή .
Παρουσιάστηκε στον Δημόκριτο στην ημερίδα Τέχνης Τεχνολογίας διοργανωμένη από το Ευρωπαϊκό δίκτυο αδελφοποιημένων πόλεων, Ανδρομέδα.13.04.2010
Παρουσιάστηκε στον Δημόκριτο στην ημερίδα Τέχνης Τεχνολογίας διοργανωμένη από το Ευρωπαϊκό δίκτυο αδελφοποιημένων πόλεων, Ανδρομέδα.13.04.2010
| costis_at_dimocritos_research_center_2010.pdf |
άγνωστος Χ στην Ποίηση
Μέρος αυτής της ανακοίνωσης παρουσιάστηκε στο 30ο Συμπόσιο Ποίησης, τον Ιούλιο του 2010, στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας.
| abc.pdf |
__________________________________________________________________________________________________________________
Πολιτιστικές σημασίες *
του Κωστή Τριανταφύλλου
Το αποτέλεσμα, τόσων αιώνων σκέψης συμπυκνώνεται στο τέλος του 20ου αιώνα, στο να είναι η πλανητάρχης αγορά καταλύτης τόσο της ελευθερίας όσο και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιθυμιών ; Ο οικονομικός ανταγωνισμός να είναι ο θεματοφύλακας της ανθρώπινης δημιουργίας ; Οι αξίες κι ο πολιτισμός να είναι μετρήσιμα οικονομικά μεγέθη ή απλά να βοηθούν να ξεπεραστεί η κρίση εμπιστοσύνης προς το σύστημα ;…, έγραφα σε ένα κείμενο αφιερωμένο στο τέλος του 20ου αιώνα .
Έτσι, νοιώθω την ανάγκη να προσδιορίσω τον τόπο που ζω στα πλαίσια ενός ευρύτερου φαινόμενου πολιτικού ξεπεσμού, ανθρώπινου εξευτελισμού και φυσικά πολιτιστικού εκχυδαϊσμού. Ενός ευρύτερου φαινόμενου που αγγίζει τις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες .Ο σύγχρονος καπιταλισμός στα πλαίσια της ηλεκτρονικής/ψηφιακής διευθέτησης της παραγωγής, παίζει πάνω στην παλιά κρίση του συστήματος ,γεννώντας πρόσκαιρες ελπίδες για να αναζωογονήσει το ανθρώπινο δυναμικό που τον στηρίζει , γνωρίζοντας πως κάθε σημαντικό γεγονός που πραγματοποιήθηκε κοινωνικά ήταν συνέπεια μιας μεγάλης ελπίδας .
Ο πολιτισμός στον τόπο μας δεν είναι κάτι που μας λείπει και η προσδοκία πολιτισμού είναι πάντα κάτι επαναπροσδιορίσιμο . Ψάχνουμε λοιπόν αυτά που μας λείπουν και βρίσκουμε τις προτεραιότητες για να τα πραγματοποιήσουμε ή χωρίς προγραμματισμό πραγματοποιούμε το ένα ή το άλλο για εντυπωσιασμό; Αν καταγράψουμε αυτά που πραγματικά μας λείπουν θα αναγκαστούμε να παραδεχτούμε τις αδυναμίες μιας κοινωνίας με την ιδιαίτερή της ιστορική ,γεωγραφική και οικονομική καταβολή και μπορεί μόνον έτσι να ανακαλύψουμε και τα πολλά θετικά που έχουμε και που έχουν γίνει. Πολιτισμός είναι δημιουργία που χρειάζεται άποψη και πνευματική εγρήγορση. Πολιτισμός είναι σεβασμός στον πολίτη. Ο πολιτισμός όμως των πολιτισμών, η πολιτιστική ολυμπιάδα ,η πολιτιστική επικράτεια είναι λέξεις που γεμίζουν το στόμα αλλά όχι το πνεύμα – εξ άλλου αυτό που δείχνει η ανάγκη χρησιμοποίησης αυτών των τρόπων περιγραφής των πολιτιστικών δράσεων καταδεικνύει το λίγο κι επιφανειακό των προτάσεων που έχει. Διαφημιστικοί όροι παιχνιδιού για την άσκηση μιας τζογαδόρικης διαχειριστικής πολιτικής που μπερδεύει το διαφημιστικό υπερθέαμα με την ουσία του πολιτισμού.
Κι όμως φαίνεται πως για τον πολιτισμό χρήματα υπάρχουν. Έτσι ,ψάχνοντας για ένα μεγάλο γεγονός αντί να βρει το Υπ.Πο. και να αναδείξει έναν νέο σύγχρονο κλασσικό ,έναν νέο Ι.Ξενάκη και να παρουσιάσει ένα πολυδιάστατο έργο που θα έδειχνε την ποιότητά μας, δηλαδή έναν δημιουργό πολιτισμού ,ανακάλυψε έναν βολικό συνομιλητή πού παράγει συνθέσεις της σειράς για διαφημιστικά σόου με τάση σήμερα προς την εποποιία και την όπερα τον Β.Παπαθανασίου ,που έκανε την συναυλία του ειδικά σχεδιασμένη όπως μας διαβεβαίωσε για να την στείλει πακέτο στους αρηανούς μέσω του μη επανδρωμένου διαστημόπλοιου της ΝΑΣΑ .Μίλησε στην καρδιά της εξουσίας που τόσο καταλαβαίνει από μουσική. Ένα δις λοιπόν και θα σας δω στον Άρη ! Και τι επηρέασε η ύπαρξη αυτής της συναυλίας τα μουσικά δεδομένα του τόπου ,τίποτα απολύτως όλοι ήξεραν τι είδους μουσική κάνει.
Οι πολιτικοί μας δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με τον πολιτισμό αλλά με τα μεγαλόσχημα υπερθεάματα . Ψάχνοντας για κάποιο τέτοιο οργανωτικό σχήμα στα εικαστικά βρήκαν κάποιον που ξέρει να μιλάει κατ’αρχήν την γλώσσα τους. Εδώ η υπόσχεση δεν είναι ο Άρης αλλά μια που «η Ελλάδα δεν έχει σχέση με την σύγχρονη τέχνη» ( συνέντευξη στην Μπ.Τσουκαλά) «με αυτή την έκθεση θα εγγραφεί στον διεθνή εικαστικό χάρτη».Μια από τα ίδια. Μια έκθεση χωρίς ουσία , μια που ο ίδιος δεν έχει κατάθεση άποψης γύρω από την τέχνη( η άποψη δεν είναι το είδος της τέχνης αλλά η ουσία του έργου και η αυθεντικότητά του) περισσότερη από την αρχή πως μια έκθεση είναι πετυχημένη με βάση την μεγιστοποίηση των κερδών. Ένα και …, δις δραχμές λοιπόν επιχορηγημένη αυτή η έκθεση .Το ζητούμενο δεν είναι βέβαια η έλλειψη γνώσης της Ελληνικής τέχνης από τον διοργανωτή ή του πολιτισμού της χώρας αυτής, δεν είναι που στο παρά πέντε άλλαζε η σύνθεση των Ελλήνων καλλιτεχνών, δεν είναι που οι Έλληνες αναπτύχθηκαν δίπλα στους ξένους με βάση την έννοια της ποσόστωσης κι όχι της αξίας τους , δεν είναι το απαράδεκτα υψηλό τίμημα για την διοργάνωση( ολόκληρο το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της πολιτιστικής πρωτεύουσας Θεσσαλονίκη, όταν επιτέλους βρέθηκε ο δ/ντής ,είχε πιο μικρό προϋπολογισμό),δεν είναι οι συνοδοιπόροι της πολιτιστικής μιζέριας που τα βρήκαν όλα θαύμα,είναι πως σε τίποτα δεν θα επηρεάσει την πολιτιστική σκηνή όχι μόνον της Ελλάδας αλλά βεβαίως ούτε και του εξωτερικού.Και να μην διανοηθούν να συνεχίσουν να τηλεφωνάνε δημοσιογράφοι και άλλοι για έμμεση διαφήμιση ακόμη και αρνητική,όπως μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και αυτό το κείμενο εάν το συνυπολογίσουν στα 324 που θα μαζέψουν, για να πουν πως κίνησε το ενδιαφέρον η έκθεση. Κατασπατάληση δημόσιων πόρων για την ενίσχυση του θεάματος της τέχνης και των εμποράκων του θεάματος. Έτσι,λένε όχι στην γνωριμία με την τέχνη με τρόπους εκπαιδευτικούς ή και μαγικούς, όχι στην αγορά έργων που θα ενισχύσουν τις μόνιμες συλλογές των δημόσιων Μουσείων, όχι στην γνωριμία των καλλιτεχνών που δρουν στον τόπο αυτό από τους Έλληνες πολίτες.'Ενας από τους συμμετέχοντες στο πνεύμα της έκθεσης δίνει το ουσιαστικό στίγμα σε συνέντευξή του: αυτό του το έργο είναι απούλητο είναι το 3/3 ενώ το προηγούμενο το 2/3 πουλήθηκε στον κ .Κιμ Τσανγκ-Ιλ που το πλήρωσε προς 1,5 εκ.στερλίνες(6.34.Το άλλο βήμα Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2003).Εάν υπάρχει ενδιαφέρον για πολιτιστική πολιτική στα εικαστικά ,όπως διατείνονται με την έκθεση του κ. Ιωακειμίδη θα πρέπει να αποδεικνύεται όχι με χαμένες ευκαιρίες όπως έγινε στην Μπιενάλε Βενετίας αλλά και σε άλλες διεθνείς διοργανώσεις /παρουσίες ή όπως έγινε στην έκθεση που οργανώθηκε τον Ιούνιο του 2003 στο Πάρκο Α.Τρίτσης , στους Α.Αναργύρους με συμμετοχή όλων των Μεσογειακών Χωρών στην Μπιενάλε Νέων δημιουργών (που την επόμενη φορά θα οργανωθεί σε άλλη χώρα) όπου 700 νέοι καλλιτέχνες συμμετείχαν με ανάλογη ποσότητα έργων στριμωγμένα απαράδεκτα το ένα πάνω στο άλλο μέσα σε αντίσκηνα που μπορούν να φιλοξενούν το πολύ κάποια έκθεση βιβλίου- γίναμε ρεζίλι , διαμαρτυρήθηκαν οι ξένοι επιμελητές και φυσικά οι καλλιτέχνες.
Κι όμως φαίνεται πως υπάρχουν χρήματα για τον Πολιτισμό . Όταν τελειώσει η έκθεση τότε θα καταλάβουμε τι έγινε, τις ισορροπίες που επιβεβαιώθηκαν,ποιοι χώροι τέχνης,ποιοι οργανισμοί και ποια θέατρα και ποιες ομάδες χορού δεν θα ξαναλειτουργήσουν αλλά θα καταλάβουν γιατί δεν κάνει να ασκούν τον πολιτισμό στην περιφέρεια,στο Ρέθυμνο, στην Σκόπελο, στην Θεσσαλονίκη ,στην Αθήνα ακόμη, εάν δεν είναι πολιτισμός του ενός δις και πάνω (Καθημερινή, Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2003).Ωραία αποκέντρωση. Light, nice and coollook. Κάθε χειρονομία και κάθε look σημαίνει .Αυτό που σημαίνει μπορεί να το γνωρίζει αυτός που αναρωτιέται και ψάχνει. Και αυτό που παράγεται μέσα από την κυρίαρχη ιδεολογία της σημερινής εποχής ορίζεται κάπως. Και είναι αυτός ο ορισμός των πραγμάτων που επιτρέπει στους πολέμους αλλά και σε καινούριες γενοκτονίες να γίνονται και σε μια ολόκληρη ήπειρο να λείπει το νερό , ενώ η τρύπα του όζοντος μεγαλώνει με ανατροπή των καιρικών συνθηκών. Και εμείς δεν ξέρουμε τίποτα για τον φόνο!
Όταν το δικαίωμα στον πολιτισμό δίνεται σε επαγγελματίες που δεν υπηρετούν την τέχνη και τους καλλιτέχνες αλλά διαπραγματεύονται τους καλλιτέχνες και το έργο τους σαν ένα νεκρό / ψυχρό προϊόν που το ονομάζουν και πολιτιστικό – αυτό που παράγεται είναι το τέλος του καλλιτέχνη δημιουργού εννοιών που εγγράφονται στην κοινωνία σαν ζωντανές αξίες και ένας πολιτισμός διαπραγματευτών και μεσαζόντων σε χρηματιστηριακή κρυπτο-υστερία.
Ελπίζουμε πως οι ψευδεπίγραφες συμβολικές αφηγήσεις του παρελθόντος ,που δίναν υποτίθεται λύσεις στα πάντα, θα σβήσουν όπως και οι σύγχρονές τους εκδοχές του θεαματικού κομφούζιου κι ότι ο καθημερινός άνθρωπος θα ξαναβρεί το ενδιαφέρον του για την ζωή και τον πολιτισμό . Έτσι που να κυριαρχήσει το αυθεντικό απέναντι στο πλαστό , να διαρραγεί ο εγκλωβισμός στην γενικευμένη αδιαφορία και την εξατομικευμένη μιζέρια, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας , να συγκροτήσουμε την αναγκαία πολιτιστική και κατ’ επέκταση κοινωνική μνήμη για να μπορέσουμε να έχουμε έναν πολιτισμό που επαναπροσδιορίζει πάντα την ουσία του.
*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αντί, Αθήνα 2003.
Πολιτιστικές σημασίες *
του Κωστή Τριανταφύλλου
Το αποτέλεσμα, τόσων αιώνων σκέψης συμπυκνώνεται στο τέλος του 20ου αιώνα, στο να είναι η πλανητάρχης αγορά καταλύτης τόσο της ελευθερίας όσο και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιθυμιών ; Ο οικονομικός ανταγωνισμός να είναι ο θεματοφύλακας της ανθρώπινης δημιουργίας ; Οι αξίες κι ο πολιτισμός να είναι μετρήσιμα οικονομικά μεγέθη ή απλά να βοηθούν να ξεπεραστεί η κρίση εμπιστοσύνης προς το σύστημα ;…, έγραφα σε ένα κείμενο αφιερωμένο στο τέλος του 20ου αιώνα .
Έτσι, νοιώθω την ανάγκη να προσδιορίσω τον τόπο που ζω στα πλαίσια ενός ευρύτερου φαινόμενου πολιτικού ξεπεσμού, ανθρώπινου εξευτελισμού και φυσικά πολιτιστικού εκχυδαϊσμού. Ενός ευρύτερου φαινόμενου που αγγίζει τις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες .Ο σύγχρονος καπιταλισμός στα πλαίσια της ηλεκτρονικής/ψηφιακής διευθέτησης της παραγωγής, παίζει πάνω στην παλιά κρίση του συστήματος ,γεννώντας πρόσκαιρες ελπίδες για να αναζωογονήσει το ανθρώπινο δυναμικό που τον στηρίζει , γνωρίζοντας πως κάθε σημαντικό γεγονός που πραγματοποιήθηκε κοινωνικά ήταν συνέπεια μιας μεγάλης ελπίδας .
Ο πολιτισμός στον τόπο μας δεν είναι κάτι που μας λείπει και η προσδοκία πολιτισμού είναι πάντα κάτι επαναπροσδιορίσιμο . Ψάχνουμε λοιπόν αυτά που μας λείπουν και βρίσκουμε τις προτεραιότητες για να τα πραγματοποιήσουμε ή χωρίς προγραμματισμό πραγματοποιούμε το ένα ή το άλλο για εντυπωσιασμό; Αν καταγράψουμε αυτά που πραγματικά μας λείπουν θα αναγκαστούμε να παραδεχτούμε τις αδυναμίες μιας κοινωνίας με την ιδιαίτερή της ιστορική ,γεωγραφική και οικονομική καταβολή και μπορεί μόνον έτσι να ανακαλύψουμε και τα πολλά θετικά που έχουμε και που έχουν γίνει. Πολιτισμός είναι δημιουργία που χρειάζεται άποψη και πνευματική εγρήγορση. Πολιτισμός είναι σεβασμός στον πολίτη. Ο πολιτισμός όμως των πολιτισμών, η πολιτιστική ολυμπιάδα ,η πολιτιστική επικράτεια είναι λέξεις που γεμίζουν το στόμα αλλά όχι το πνεύμα – εξ άλλου αυτό που δείχνει η ανάγκη χρησιμοποίησης αυτών των τρόπων περιγραφής των πολιτιστικών δράσεων καταδεικνύει το λίγο κι επιφανειακό των προτάσεων που έχει. Διαφημιστικοί όροι παιχνιδιού για την άσκηση μιας τζογαδόρικης διαχειριστικής πολιτικής που μπερδεύει το διαφημιστικό υπερθέαμα με την ουσία του πολιτισμού.
Κι όμως φαίνεται πως για τον πολιτισμό χρήματα υπάρχουν. Έτσι ,ψάχνοντας για ένα μεγάλο γεγονός αντί να βρει το Υπ.Πο. και να αναδείξει έναν νέο σύγχρονο κλασσικό ,έναν νέο Ι.Ξενάκη και να παρουσιάσει ένα πολυδιάστατο έργο που θα έδειχνε την ποιότητά μας, δηλαδή έναν δημιουργό πολιτισμού ,ανακάλυψε έναν βολικό συνομιλητή πού παράγει συνθέσεις της σειράς για διαφημιστικά σόου με τάση σήμερα προς την εποποιία και την όπερα τον Β.Παπαθανασίου ,που έκανε την συναυλία του ειδικά σχεδιασμένη όπως μας διαβεβαίωσε για να την στείλει πακέτο στους αρηανούς μέσω του μη επανδρωμένου διαστημόπλοιου της ΝΑΣΑ .Μίλησε στην καρδιά της εξουσίας που τόσο καταλαβαίνει από μουσική. Ένα δις λοιπόν και θα σας δω στον Άρη ! Και τι επηρέασε η ύπαρξη αυτής της συναυλίας τα μουσικά δεδομένα του τόπου ,τίποτα απολύτως όλοι ήξεραν τι είδους μουσική κάνει.
Οι πολιτικοί μας δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με τον πολιτισμό αλλά με τα μεγαλόσχημα υπερθεάματα . Ψάχνοντας για κάποιο τέτοιο οργανωτικό σχήμα στα εικαστικά βρήκαν κάποιον που ξέρει να μιλάει κατ’αρχήν την γλώσσα τους. Εδώ η υπόσχεση δεν είναι ο Άρης αλλά μια που «η Ελλάδα δεν έχει σχέση με την σύγχρονη τέχνη» ( συνέντευξη στην Μπ.Τσουκαλά) «με αυτή την έκθεση θα εγγραφεί στον διεθνή εικαστικό χάρτη».Μια από τα ίδια. Μια έκθεση χωρίς ουσία , μια που ο ίδιος δεν έχει κατάθεση άποψης γύρω από την τέχνη( η άποψη δεν είναι το είδος της τέχνης αλλά η ουσία του έργου και η αυθεντικότητά του) περισσότερη από την αρχή πως μια έκθεση είναι πετυχημένη με βάση την μεγιστοποίηση των κερδών. Ένα και …, δις δραχμές λοιπόν επιχορηγημένη αυτή η έκθεση .Το ζητούμενο δεν είναι βέβαια η έλλειψη γνώσης της Ελληνικής τέχνης από τον διοργανωτή ή του πολιτισμού της χώρας αυτής, δεν είναι που στο παρά πέντε άλλαζε η σύνθεση των Ελλήνων καλλιτεχνών, δεν είναι που οι Έλληνες αναπτύχθηκαν δίπλα στους ξένους με βάση την έννοια της ποσόστωσης κι όχι της αξίας τους , δεν είναι το απαράδεκτα υψηλό τίμημα για την διοργάνωση( ολόκληρο το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της πολιτιστικής πρωτεύουσας Θεσσαλονίκη, όταν επιτέλους βρέθηκε ο δ/ντής ,είχε πιο μικρό προϋπολογισμό),δεν είναι οι συνοδοιπόροι της πολιτιστικής μιζέριας που τα βρήκαν όλα θαύμα,είναι πως σε τίποτα δεν θα επηρεάσει την πολιτιστική σκηνή όχι μόνον της Ελλάδας αλλά βεβαίως ούτε και του εξωτερικού.Και να μην διανοηθούν να συνεχίσουν να τηλεφωνάνε δημοσιογράφοι και άλλοι για έμμεση διαφήμιση ακόμη και αρνητική,όπως μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και αυτό το κείμενο εάν το συνυπολογίσουν στα 324 που θα μαζέψουν, για να πουν πως κίνησε το ενδιαφέρον η έκθεση. Κατασπατάληση δημόσιων πόρων για την ενίσχυση του θεάματος της τέχνης και των εμποράκων του θεάματος. Έτσι,λένε όχι στην γνωριμία με την τέχνη με τρόπους εκπαιδευτικούς ή και μαγικούς, όχι στην αγορά έργων που θα ενισχύσουν τις μόνιμες συλλογές των δημόσιων Μουσείων, όχι στην γνωριμία των καλλιτεχνών που δρουν στον τόπο αυτό από τους Έλληνες πολίτες.'Ενας από τους συμμετέχοντες στο πνεύμα της έκθεσης δίνει το ουσιαστικό στίγμα σε συνέντευξή του: αυτό του το έργο είναι απούλητο είναι το 3/3 ενώ το προηγούμενο το 2/3 πουλήθηκε στον κ .Κιμ Τσανγκ-Ιλ που το πλήρωσε προς 1,5 εκ.στερλίνες(6.34.Το άλλο βήμα Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2003).Εάν υπάρχει ενδιαφέρον για πολιτιστική πολιτική στα εικαστικά ,όπως διατείνονται με την έκθεση του κ. Ιωακειμίδη θα πρέπει να αποδεικνύεται όχι με χαμένες ευκαιρίες όπως έγινε στην Μπιενάλε Βενετίας αλλά και σε άλλες διεθνείς διοργανώσεις /παρουσίες ή όπως έγινε στην έκθεση που οργανώθηκε τον Ιούνιο του 2003 στο Πάρκο Α.Τρίτσης , στους Α.Αναργύρους με συμμετοχή όλων των Μεσογειακών Χωρών στην Μπιενάλε Νέων δημιουργών (που την επόμενη φορά θα οργανωθεί σε άλλη χώρα) όπου 700 νέοι καλλιτέχνες συμμετείχαν με ανάλογη ποσότητα έργων στριμωγμένα απαράδεκτα το ένα πάνω στο άλλο μέσα σε αντίσκηνα που μπορούν να φιλοξενούν το πολύ κάποια έκθεση βιβλίου- γίναμε ρεζίλι , διαμαρτυρήθηκαν οι ξένοι επιμελητές και φυσικά οι καλλιτέχνες.
Κι όμως φαίνεται πως υπάρχουν χρήματα για τον Πολιτισμό . Όταν τελειώσει η έκθεση τότε θα καταλάβουμε τι έγινε, τις ισορροπίες που επιβεβαιώθηκαν,ποιοι χώροι τέχνης,ποιοι οργανισμοί και ποια θέατρα και ποιες ομάδες χορού δεν θα ξαναλειτουργήσουν αλλά θα καταλάβουν γιατί δεν κάνει να ασκούν τον πολιτισμό στην περιφέρεια,στο Ρέθυμνο, στην Σκόπελο, στην Θεσσαλονίκη ,στην Αθήνα ακόμη, εάν δεν είναι πολιτισμός του ενός δις και πάνω (Καθημερινή, Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2003).Ωραία αποκέντρωση. Light, nice and coollook. Κάθε χειρονομία και κάθε look σημαίνει .Αυτό που σημαίνει μπορεί να το γνωρίζει αυτός που αναρωτιέται και ψάχνει. Και αυτό που παράγεται μέσα από την κυρίαρχη ιδεολογία της σημερινής εποχής ορίζεται κάπως. Και είναι αυτός ο ορισμός των πραγμάτων που επιτρέπει στους πολέμους αλλά και σε καινούριες γενοκτονίες να γίνονται και σε μια ολόκληρη ήπειρο να λείπει το νερό , ενώ η τρύπα του όζοντος μεγαλώνει με ανατροπή των καιρικών συνθηκών. Και εμείς δεν ξέρουμε τίποτα για τον φόνο!
Όταν το δικαίωμα στον πολιτισμό δίνεται σε επαγγελματίες που δεν υπηρετούν την τέχνη και τους καλλιτέχνες αλλά διαπραγματεύονται τους καλλιτέχνες και το έργο τους σαν ένα νεκρό / ψυχρό προϊόν που το ονομάζουν και πολιτιστικό – αυτό που παράγεται είναι το τέλος του καλλιτέχνη δημιουργού εννοιών που εγγράφονται στην κοινωνία σαν ζωντανές αξίες και ένας πολιτισμός διαπραγματευτών και μεσαζόντων σε χρηματιστηριακή κρυπτο-υστερία.
Ελπίζουμε πως οι ψευδεπίγραφες συμβολικές αφηγήσεις του παρελθόντος ,που δίναν υποτίθεται λύσεις στα πάντα, θα σβήσουν όπως και οι σύγχρονές τους εκδοχές του θεαματικού κομφούζιου κι ότι ο καθημερινός άνθρωπος θα ξαναβρεί το ενδιαφέρον του για την ζωή και τον πολιτισμό . Έτσι που να κυριαρχήσει το αυθεντικό απέναντι στο πλαστό , να διαρραγεί ο εγκλωβισμός στην γενικευμένη αδιαφορία και την εξατομικευμένη μιζέρια, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας , να συγκροτήσουμε την αναγκαία πολιτιστική και κατ’ επέκταση κοινωνική μνήμη για να μπορέσουμε να έχουμε έναν πολιτισμό που επαναπροσδιορίζει πάντα την ουσία του.
*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αντί, Αθήνα 2003.
