Παρακαλώ στείλτε μου ό,τι φωτογραφίες έχετε από το '11 την συνέλευση στην κάτω πλατεία.
Και βέβαια από την συνέλευση των συνελεύσεων στο Πάντειο.
Αλλά και από τις τοπικές συνελεύσεις. Αν υπάρχουν φωτογραφίες καταγραφής.
Άν θέλετε να σχολιάστε κάποια φωτογραφία στείλτε κειμενάκι.
ευχαριστώ
Κ ω σ τ ή ς
στο email:
[email protected]
The video on the road to Direct Democracy: www.youtube.com/watch?v=UX3IW-k7Zsg
Στα αριστερά της φωτογραφίας είναι ο Γιάννης Π., τον οποίο οι σύντροφοι/ισσες τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά Άραβα. Είχε ζήσει στη Συρία, γιατί του άρεσαν οι κοινότητες και οι δεσμοί που φτιάχνουν μεταξύ τους άνθρωποι από τα κάτω. Πολύ γλυκός άνθρωπος και βαθύς δημοκράτης, συντονίζει εδώ με τον Μπάμπη Μ. τη Θεματική Πολιτικής στην Πλατεία Συντάγματος τον Ιούνιο του 2011, κατά τη μεγάλη εξέγερση της βάσης της κοινωνίας που ζητούσε ελευθερία και συμμετοχή στα κοινά. Μοίραζε δίκαια τον λόγο σε ανθρώπους ταλαιπωρημένους από τη ζωή που άρχιζαν να μαθαίνουν να μιλούν για αυτά που τους απασχολούν, επειδή και αυτός ήταν εκεί. Ειλικρινής και εύγλωττος συνομιλητής, ήξερε να ακούει προσεκτικά και να μιλάει ζυγισμένα. Ατρόμητος και συντροφικός, χυνόταν πρώτος στη μάχη ενάντια στην αστυνομική καταστολή. Τον χάσαμε απρόσμενα και όσο δεν παίρνει πικρά το 2022.
κ ε ί μ ε ν α
Π ρ ό σ κ λ η σ η Σ υ μ μ ε τ ο χ ή ς
Στη πλατεία Συντάγματος μπορείς να συμμετέχεις ελεύθερα σε όλες τις διαδικασίες.
Από τις 25 Μαίου που ξεκινήσαμε τις λαϊκές συνελεύσεις, παραμένουμε στη πλατεία παρ’ όλο που η κυβέρνηση εξαπέλυσε χημικό πόλεμο στις 15, 28 και 29 Ιουνίου κάνοντας επίδειξη δύναμης με βαρβαρότητα χρησιμοποιώντας και προβοκάτορες. Σπάμε το φόβο και την απομόνωση. Ξαναχτίζουμε τις ανθρώπινες σχέσεις με αλληλεγγύη.
Συνδιαμορφώνουμε τη νέα πολιτική που στόχο της έχει να αντικαταστήσει το ολιγαρχικό καθεστώς που ζούμε. ‘Ετσι γεννιέται ένας νέος πολιτισμός σε όλα τα επίπεδα της ζωής.
Σε δεκάδες πόλεις και δήμους σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν λαικές συνελεύσεις, από την Θεσσαλονίκη και την Ικαρία, έως τον Έβρο και τα Χανιά.
Ο 20ος αιώνας ανέδειξε δύο συστήματα δημοκρατίας που ήρθαν σε σύγκρουση: αυτό της άμεσης που είναι αδιαμεσολάβητη και όπου οι αποφάσεις παίρνονται από εμάς για εμάς, και εκείνο της έμμεσης , όπου οι αποφάσεις παίρνονται με αδιαφάνεια με διαμεσολάβηση των κομμάτων, όπου ο λαός δεν ελέγχει τίποτα και μια φορά στα τέσσερα χρόνια έχει δικαίωμα να ψηφίσει τους επαγγελματίες πολιτικούς του ενός ή του άλλου κόμματος. Η έμμεση «δημοκρατία» των κομμάτων βγήκε κερδισμένη γιατι η πολιτική και οικονομική εξουσία είχαν την οργάνωση και τα μέσα να επιβάλουν την θέλησή τους.
Μήπως έφτασε η ώρα για αλλαγή;
Όποιο πολιτικό σκεπτικό κι αν έχεις, αν νοιώθεις πως η κατάσταση δεν πάει άλλο, έλα να πεις τη γνώμη σου, να ανταλλάξουμε απόψεις, για να φτιάξουμε όλοι μαζί το δικό μας αύριο.
Η ισότιμη συμμετοχή σου είναι που κάνει άμεση τη Δημοκρατία.
Μέχρι τώρα ζούμε σε ένα καθεστώς ολιγαρχίας, κοινοβουλευτικής δικτατορίας,εδώ που γεννήθηκε η έννοια της Δημοκρατίας.
Η δημοκρατία αν δεν είναι άμεση δεν είναι Δημοκρατία.
Η άμεση Δημοκρατία έχει ξεκινήσει στο Σύνταγμα, είναι μια διαρκής διαδικασία που εκτείνεται σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, φέρνοντας μαζί της την συνεργασία όλων των ανθρώπων χωρίς αποκλεισμούς.
‘Ολες μας οι αποφάσεις, όπως και αυτή η πρόσκληση, διαμορφώνονται και επικυρώνονται από τις λαϊκές Συνελεύσεις.
Εκτός από την Ελλάδα ο ίδιος αγώνας δίνεται σε πολλά μέρη της γής.
Εμπνεόμαστε και συνδεόμαστε με τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις όλου του κόσμου.
Ο αγώνας που δίνουμε είναι κοινός ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς και την κοινωνική ανισότητα.
Καλούμε τους πολίτες της Ευρώπης και όλου του κόσμου, να δράσουν μαζί μας για αυτούς τους κοινούς πανανθρώπινους στόχους.
Α Μ Ε Σ Η Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α Τ Ω Ρ Α
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
θεματική Άμεσης Δημοκρατίας
Η θεματική Άμεσης Δημοκρατίας αποτελεί μία ανοικτή ομάδα που έχει στόχο να διερευνήσει, να επεξεργαστεί και να προτείνει απτές δράσεις εφαρμογής των αρχών της ισότητας, της δικαιοσύνης της αλληλεγγύης και της ελευθερίας μέσα από την αυτοοργάνωση και την αυτοθέσμιση των δραστηριοτήτων των ατόμων και των συλλογικοτήτων. Μπορεί να συμμετέχει ο καθένας που θεωρεί την άμεση δημοκρατία όχι μόνο απλή διαδικασία αλλά κυρίως πρόταγμα πολιτικής, κοινωνικής και ατομικής απελευθέρωσης.Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ατομική ευθύνη και η συνέπεια στην συμμετοχή
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΜΑΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
Α. ΑΡΧΕΣ
1. Όλοι μέσα στο σώμα της συνέλευσης είναι ίσοι και η άποψή τους μετράει εξ ίσου.
2. Όλοι μέσα στο σώμα της συνέλευσης είναι ελεύθεροι να πουν τη γνώμη τους.
3.Ο ένας σέβεται την άποψη του άλλου και προσπαθεί να κατανοήσει το σκεπτικό και τη θέση του.
4 Δεν διακόπτουμε.
5. Προσπαθούμε αναπτύσσοντας το σκεπτικό μας να παραμένουμε εντός θέματος.
6. Σεβόμαστε το χρόνο που μας παρέχεται αλλά και εκείνον της έναρξης της συνέλευσης.
7. Κάνουμε κριτική σε θέσεις και όχι σε προθέσεις.
8. Συμπεριφερόμαστε με σεβασμό στο σώμα αλλά και αυτοσεβασμό.
Β. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ι. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ
1.Στόχος κάθε συνέλευσης, που καλείται να επεξεργαστεί ένα θέμα και να κάνει προτάσεις στη λαϊκή συνέλευση, είναι η πιο βαθειά και πολύπλευρη εξέτασή του. Αυτό προϋποθέτει την μεγαλύτερη δυνατή αλλά και ουσιαστική συμμετοχή, ώστε οι όποιες αποφάσεις-προ-τάσεις, ανεξάρτητα ομοφωνίας ή μεγάλης πλειοψηφίας που διαθέτουν, να έχουν ουσια-στικό περιεχόμενο και ο κάθε συμμετέχων να νιώθει την ικανοποίηση της πραγματικής συλλογικότητας.
Οι αποφάσεις έτσι θα έχουν τις προϋποθέσεις της ευρύτερης αποδοχής.
2. Η διαδικασία της συζήτησης, τηρουμένων των αρχών λειτουργίας που δεχόμαστε, θα έχει τα δυναμικά στοιχεία της συνδιαμόρφωσης, της σύνθεσης των απόψεων και θα δημιουργεί συνυπευθυνότητα. Η συνδημιουργία είναι ο ισχυρότερος ενοποιητικός παράγοντας μιάς ομάδας και βασικός συντελεστής ευρύτερων συμφωνιών.
3. Σε περίπτωση ουσιαστικών διαφωνιών, όταν η συζήτηση δεν προάγει το θέμα ή ο διά-λογος μετατρέπεται σε στείρα αντιπαράθεση (αναγνωρίζουμε όλοι τις αδυναμίες μας) δεν έχει νόημα να παρθεί μια βεβιασμένη απόφαση . Μπορεί με ψηφοφορία να διακοπεί η συζήτηση του συγκεκριμένου θέματος και να συνεχιστεί αργότερα ή και άλλη μέρα. Η άλλη μέρα θα προσδιορίζεται χρονικά έτσι ώστε να μην αναιρεί την υλοποίηση της απόφασης. Στην επαναληπτική αυτή διαδικασία καταγράφονται τα σημεία συμφωνίας και εκείνα της διαφωνίας και η συζήτηση ξεκινάει από τα δεύτερα.
4.Σε κάθε περίπτωση, μετά τη διαδικασία που προαναφέρεται, οι αποφάσεις παίρνονται με ψηφοφορία
5. Οι θέσεις της μειοψηφίας δημοσιοποιούνται από τα πρακτικά και από το FORUM εάν το επιθυμούν οι ίδιοι.
6. ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ. Δικαίωμα ψήφου για κάποιο θέμα έχουν εκείνοι που συμμετείχαν ουσιαστικά στην εξέταση του θέματος. Έτσι :
α) Για θέματα που η εξέτασή τους τελειώνει σε μια συνέλευση, δικαίωμα ψήφου έχουν εκείνοι που παρακολούθησαν το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης για το συγκεκριμένο θέμα. Προτάσεις ΄΄μη δικαιώματος ψήφου΄΄ κάνει ο συντονιστής σε συνεργασία με τον πρακτικογράφο αφού έχει ρωτήσει για αυτοαποκλειόμενους, που είναι και το σημαντικότερο. Ενστάσεις μπορεί να διατυπωθούν και από τους αποκλειόμενους και από άλλους. Επί των ενστάσεων αποφασίζει το σώμα.
β) Για θέματα που η εξέτασή τους διαρκεί πολλές συνελεύσεις , δικαίωμα ψήφου έχουν εκείνοι που παρακολούθησαν τουλάχιστον τις μισές συνελεύσεις. Κατά τα λοιπά ισχύουν τα προηγούμενα.
ΙΙ. ΧΡΟΝΟΣ
Ο χρόνος πρωτο-ομιλίας είναι 3’(τρία) . Ο χρόνος δευτερο-ομιλίας είναι1,5’,με δυνατότητα αύξησης στα 3’ εφ’όσον αποφασίσει το σώμα.
ΙΙΙ. ΕΙΣΗΓΗΣΗ-ΟΜΙΛΙΕΣ
1. Η συνέλευση ξεκινάει με ανάδειξη συντονιστή και πρακτικογράφου. Η ανάδειξη γίνεται με κλήρωση από την οποία εξαιρούνται εκείνοι που είχαν αναδειχθεί στις δύο προηγούμενες συνελεύσεις.
2. Ο συντονιστής υπενθυμίζει την ημερήσια θεματολογία που προέκυψε από την προηγούμενη συνέλευση.
3. Ακολουθούν πιθανές ενημερώσεις για γεγονότα, εκδηλώσεις κ.λ.π.
4. Προτείνονται νέα θέματα εάν υπάρχουν και η συνέλευση αποφασίζει εάν θα συζητηθούν και πότε.
5. Ακολουθεί η εισήγηση επί του πρώτου θέματος από εκείνον που το έφερε ή από όποιον αποφασίσει η συνέλευση. Η διάρκεια της εισήγησης είναι μέχρι 10’
6. Τοποθετούνται οι πρωτο-ομιλητές και ακολουθούν οι δευτερο-ομιλητές όταν ο συντονιστής θα έχει εξαντλήσει τη ζήτηση για πρωτο-ομιλία.
7. Διευκρινίσεις γίνονται στις δευτερο-ομιλίες ώστε να αποφεύγεται ο διάλογος.
Γ. ΟΡΓΑΝΑ
1. ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ
Ο συντονιστής έχει την ευθύνη της ομαλής διεξαγωγής της συνέλευσης εφαρμόζοντας τις αρχές λειτουργίας της θεματικής ομάδας. Πρόκειται για εκτελεστικό όργανο, που έχει ανα-λάβει την ευθύνη έναντι του σώματος της συνέλευσης να διεκπεραιώσει το έργο της ομα-λής λειτουργίας και της τήρησης της διαδικασίας. Έχει ισότιμο δικαίωμα ψήφου και ισότιμο δικαίωμα τοποθέτησης με όλους τους συμμετέχοντες στη συνέλευση. Το δικαίωμα να εκ-φράσει την άποψή του, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν εξαντληθεί όλες οι πρωτο-ομιλίες και δηλώσει ότι η ομιλία του γίνεται εκτός των καθηκόντων του συντονιστή. Δεν επιτρέπεται να σχολιάζει κ.λ.π. Είναι το μόνο πρόσωπο που υπόκειται σε περιορισμούς. Κληρώνεται από τη συνέλευση και είναι άμεσα ανακλητός.
2. ΟΜΑΔΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Για την πιο αποτελεσματική λειτουργία της συνέλευσης δημιουργούνται εθελοντικά, μέσα από τη συνέλευση, ομάδες εργασίας. Οι ομάδες είναι επιφορτισμένες με την υλοποίηση των αποφάσεων της συνέλευσης και μόνο. Έχουν εκτελεστικό των αποφάσεων της συνέλευσης χαρακτήρα. Λογοδοτούν στο σώμα της συνέλευσης για την πορεία της δράσης τους, προκειμένου να ελέγχονται για την ορθή υλοποίηση. Σε περίπτωση μη ορθής υλοποίησης ανακαλούνται άμεσα από τη συνέλευση, με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων που περιγράφηκε πιο πάνω. Σε περίπτωση αντιμετώπισης έκτακτων ζητημάτων, προστρέχουν στη συνέλευση για νέες εντολές, αλλά και για γνωμοδότηση στις περιπτώσεις άγνοιας χειρισμών. Λειτουργούν δηλαδή υποβοηθητικά προς τη συνέλευση αλλά και αντίστροφα. Έχουν τις δικές τους αυτόνομες συνελεύσεις, ταυτόχρονα όμως συμμετέχουν, λογοδοτούν και παρουσιάζουν τη δράση τους ή το έργο τους στη λαϊκή συνέλευση ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Κάθε ομάδα καταργείται με την εκπλήρωση του έργου της
3. ΠΡΑΚΤΙΚΟΓΡΑΦΟΣ
Ο πρακτικογράφος αναδεικνύεται όπως και ο συντονιστής με κλήρωση. Έργο του είναι να κρατάει τα πρακτικά και να τα περνάει στο διαδίκτυο. Επίσης καταγράφει τους παρόντες την ώρα προσέλευσης καθώς και τη διάρκεια εξέτασης κάθε θέματος.
4.ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ
Ορίζονται από τη συνέλευση με κλήρωση ή ψήφιση και είναι άμεσα ανακλητοί.…….
5.ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ
Για την παρουσίαση της εργασίας της ομάδας στη λαϊκή συνέλευση ή για συμμετοχή της σε άλλες δραστηριότητες(διαομαδική κ.λ.π), κληρώνονται δύο ανακλητοί εκπρόσωποι της ομάδας για κάθε συγκεκριμένο θέμα. Ο ένα από τους δύο μπορεί να προταθεί και να ψη-φιστεί εάν απαιτούνται κάποιες εξειδικευμένες γνώσεις.
Οι εκπρόσωποι ενημερώνουν και λογοδοτούν στην ομάδα.
6. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ-ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ-ΕΛΕΓΧΟΣ
Ο απολογισμός, η λογοδοσία και ο έλεγχος των ατόμων που συμμετέχουν στη θεματική της Άμεσης Δημοκρατίας καθώς και των ομάδων εργασίας και των εκτελεστικών οργάνων έχουν σαν στόχο την εμβάθυνση στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και την εμπέδωση της αίσθησης ευθύνης απέναντι στην ομάδα.
1. Απολογισμός – έλεγχος
Κάθε άτομο, ομάδα εργασίας και εκτελεστικό όργανο έχει την υποχρέωση να καταθέτει απολογισμό πεπραγμένων για κάθε έργο που έχει αναλάβει. Ο απολογισμός είναι τακτικός (στο τέλος ή σε κάποιο ορισμένο από τη συνέλευση ενδιάμεσο στάδιο της ανατεθειμένης εργασίας), ενώ ο έλεγχος είναι έκτακτος εφόσον ζητήθει από κάποιο μέλος ή μέλη της θεματικής. Ο απολογισμός είναι γραπτός στο τέλος της εργασίας και υπόκειται σε τακτικό έλεγχο.
2. Κατηγορίες παραβιάσεων
Α. Παραβιάσεις των κανόνων λειτουργίας της συνέλευσης.
Ο έλεγχος των παραβιάσεων αυτών έγκειται στις αρμοδιότητες του συντονιστικού οργάνου, ενώ οι παραβιάσεις αυτές δεν αποτελούν αντικείμενο λογοδοσίας (Βλ. Γ).
Β. Παραβιάσεις των αρχών και του πλαισίου λειτουργίας της θεματικής
Ο στόχος του προσδιορισμού των παρακάτω παραβιάσεων είναι αφενός το να κατατίθενται προτάσεις προς διαβούλευση που να είναι στο πνεύμα των αρχών της θεματικής καθώς και η γνώση των πεπραγμένων της και αφετέρου η αποφυγή ανάθεσης άσκησης εξουσίας σε άτομα ή ομάδες καθώς και της ιδιοτέλειας στη συμμετοχή στη θεματική.
3. Λογοδοσία
Ρόλος της λογοδοσίας είναι να διερευνήσει καταγγελία που έχει προκύψει από τον απολογισμό ή / και τον τακτικό ή έκτακτο έλεγχο των ατόμων, των ομάδων και των οργάνων του σώματος. Η διαδικασία της λογοδοσίας είναι ο διάλογος και η πειθώ του σώματος για το δίκαιο ή το άδικο της καταγγελίας. Περιλαμβάνει προσκόμιση στοιχείων από την ελεγκτική ομάδα, απολογία του εγκαλούμενου και συζήτηση του σώματος. Η καταγγελία, εάν αποδειχτεί αβάσιμη, μετατρέπεται σε καταγγελία για συκοφαντία του καταγγελλόμενου και υπόκειται σε λογοδοσία.
4. Ελεγκτικά όργανα
Α. Ανώτατο όργανο ελεγκτικής εξουσίας είναι η θεματική συνέλευση. Αρμοδιότητές της είναι:
Β. Eλεγκτικά όργανα. Αυτά είναι κληρωτά σώματα που απαρτίζονται από μέλη του σώματος για να υποβάλουν σε έλεγχο κάποιο άτομο, ομάδα ή όργανο ή για να διερευνήσουν μία καταγγελία. Ο αριθμός των μελών τους καθορίζεται από τη συνέλευση με βάση τη βαρύτητα της προς έλεγχο παραβίασης ή εργασίας.
5. Ποινές
Ο καθορισμός και η εκτέλεση των ποινών είναι αποκλειστικά αντικείμενο απόφασης της συνέλευσης. Διαθέσιμες ποινές:
Α. Στέρηση δικαιώματος ψήφου με δυνατότητα ανάκλησης
Β. Στέρηση δυνατότητας συμμετοχής (πρόταση, διαβούλευση, ψήφιση) στη συνέλευση (καθεστώς παρατηρητή) με δυνατότητα ανάκλησης
Γ. Αποβολή ορισμένου χρόνου από τη θεματική με δυνατότητα ανάκλησης
Δ. Αποβολή αορίστου χρόνου από τη θεματική με δυνατότητα ανάκλησης
Όλη η διαδικασία λειτουργίας της θεματικής ομάδας τελεί υπό αίρεση.
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΜΑΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
Α. ΑΡΧΕΣ
1. Όλοι μέσα στο σώμα της συνέλευσης είναι ίσοι και η άποψή τους μετράει εξ ίσου.
2. Όλοι μέσα στο σώμα της συνέλευσης είναι ελεύθεροι να πουν τη γνώμη τους.
3.Ο ένας σέβεται την άποψη του άλλου και προσπαθεί να κατανοήσει το σκεπτικό και τη θέση του.
4 Δεν διακόπτουμε.
5. Προσπαθούμε αναπτύσσοντας το σκεπτικό μας να παραμένουμε εντός θέματος.
6. Σεβόμαστε το χρόνο που μας παρέχεται αλλά και εκείνον της έναρξης της συνέλευσης.
7. Κάνουμε κριτική σε θέσεις και όχι σε προθέσεις.
8. Συμπεριφερόμαστε με σεβασμό στο σώμα αλλά και αυτοσεβασμό.
Β. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ι. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ
1.Στόχος κάθε συνέλευσης, που καλείται να επεξεργαστεί ένα θέμα και να κάνει προτάσεις στη λαϊκή συνέλευση, είναι η πιο βαθειά και πολύπλευρη εξέτασή του. Αυτό προϋποθέτει την μεγαλύτερη δυνατή αλλά και ουσιαστική συμμετοχή, ώστε οι όποιες αποφάσεις-προ-τάσεις, ανεξάρτητα ομοφωνίας ή μεγάλης πλειοψηφίας που διαθέτουν, να έχουν ουσια-στικό περιεχόμενο και ο κάθε συμμετέχων να νιώθει την ικανοποίηση της πραγματικής συλλογικότητας.
Οι αποφάσεις έτσι θα έχουν τις προϋποθέσεις της ευρύτερης αποδοχής.
2. Η διαδικασία της συζήτησης, τηρουμένων των αρχών λειτουργίας που δεχόμαστε, θα έχει τα δυναμικά στοιχεία της συνδιαμόρφωσης, της σύνθεσης των απόψεων και θα δημιουργεί συνυπευθυνότητα. Η συνδημιουργία είναι ο ισχυρότερος ενοποιητικός παράγοντας μιάς ομάδας και βασικός συντελεστής ευρύτερων συμφωνιών.
3. Σε περίπτωση ουσιαστικών διαφωνιών, όταν η συζήτηση δεν προάγει το θέμα ή ο διά-λογος μετατρέπεται σε στείρα αντιπαράθεση (αναγνωρίζουμε όλοι τις αδυναμίες μας) δεν έχει νόημα να παρθεί μια βεβιασμένη απόφαση . Μπορεί με ψηφοφορία να διακοπεί η συζήτηση του συγκεκριμένου θέματος και να συνεχιστεί αργότερα ή και άλλη μέρα. Η άλλη μέρα θα προσδιορίζεται χρονικά έτσι ώστε να μην αναιρεί την υλοποίηση της απόφασης. Στην επαναληπτική αυτή διαδικασία καταγράφονται τα σημεία συμφωνίας και εκείνα της διαφωνίας και η συζήτηση ξεκινάει από τα δεύτερα.
4.Σε κάθε περίπτωση, μετά τη διαδικασία που προαναφέρεται, οι αποφάσεις παίρνονται με ψηφοφορία
5. Οι θέσεις της μειοψηφίας δημοσιοποιούνται από τα πρακτικά και από το FORUM εάν το επιθυμούν οι ίδιοι.
6. ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ. Δικαίωμα ψήφου για κάποιο θέμα έχουν εκείνοι που συμμετείχαν ουσιαστικά στην εξέταση του θέματος. Έτσι :
α) Για θέματα που η εξέτασή τους τελειώνει σε μια συνέλευση, δικαίωμα ψήφου έχουν εκείνοι που παρακολούθησαν το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης για το συγκεκριμένο θέμα. Προτάσεις ΄΄μη δικαιώματος ψήφου΄΄ κάνει ο συντονιστής σε συνεργασία με τον πρακτικογράφο αφού έχει ρωτήσει για αυτοαποκλειόμενους, που είναι και το σημαντικότερο. Ενστάσεις μπορεί να διατυπωθούν και από τους αποκλειόμενους και από άλλους. Επί των ενστάσεων αποφασίζει το σώμα.
β) Για θέματα που η εξέτασή τους διαρκεί πολλές συνελεύσεις , δικαίωμα ψήφου έχουν εκείνοι που παρακολούθησαν τουλάχιστον τις μισές συνελεύσεις. Κατά τα λοιπά ισχύουν τα προηγούμενα.
ΙΙ. ΧΡΟΝΟΣ
Ο χρόνος πρωτο-ομιλίας είναι 3’(τρία) . Ο χρόνος δευτερο-ομιλίας είναι1,5’,με δυνατότητα αύξησης στα 3’ εφ’όσον αποφασίσει το σώμα.
ΙΙΙ. ΕΙΣΗΓΗΣΗ-ΟΜΙΛΙΕΣ
1. Η συνέλευση ξεκινάει με ανάδειξη συντονιστή και πρακτικογράφου. Η ανάδειξη γίνεται με κλήρωση από την οποία εξαιρούνται εκείνοι που είχαν αναδειχθεί στις δύο προηγούμενες συνελεύσεις.
2. Ο συντονιστής υπενθυμίζει την ημερήσια θεματολογία που προέκυψε από την προηγούμενη συνέλευση.
3. Ακολουθούν πιθανές ενημερώσεις για γεγονότα, εκδηλώσεις κ.λ.π.
4. Προτείνονται νέα θέματα εάν υπάρχουν και η συνέλευση αποφασίζει εάν θα συζητηθούν και πότε.
5. Ακολουθεί η εισήγηση επί του πρώτου θέματος από εκείνον που το έφερε ή από όποιον αποφασίσει η συνέλευση. Η διάρκεια της εισήγησης είναι μέχρι 10’
6. Τοποθετούνται οι πρωτο-ομιλητές και ακολουθούν οι δευτερο-ομιλητές όταν ο συντονιστής θα έχει εξαντλήσει τη ζήτηση για πρωτο-ομιλία.
7. Διευκρινίσεις γίνονται στις δευτερο-ομιλίες ώστε να αποφεύγεται ο διάλογος.
Γ. ΟΡΓΑΝΑ
1. ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ
Ο συντονιστής έχει την ευθύνη της ομαλής διεξαγωγής της συνέλευσης εφαρμόζοντας τις αρχές λειτουργίας της θεματικής ομάδας. Πρόκειται για εκτελεστικό όργανο, που έχει ανα-λάβει την ευθύνη έναντι του σώματος της συνέλευσης να διεκπεραιώσει το έργο της ομα-λής λειτουργίας και της τήρησης της διαδικασίας. Έχει ισότιμο δικαίωμα ψήφου και ισότιμο δικαίωμα τοποθέτησης με όλους τους συμμετέχοντες στη συνέλευση. Το δικαίωμα να εκ-φράσει την άποψή του, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν εξαντληθεί όλες οι πρωτο-ομιλίες και δηλώσει ότι η ομιλία του γίνεται εκτός των καθηκόντων του συντονιστή. Δεν επιτρέπεται να σχολιάζει κ.λ.π. Είναι το μόνο πρόσωπο που υπόκειται σε περιορισμούς. Κληρώνεται από τη συνέλευση και είναι άμεσα ανακλητός.
2. ΟΜΑΔΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Για την πιο αποτελεσματική λειτουργία της συνέλευσης δημιουργούνται εθελοντικά, μέσα από τη συνέλευση, ομάδες εργασίας. Οι ομάδες είναι επιφορτισμένες με την υλοποίηση των αποφάσεων της συνέλευσης και μόνο. Έχουν εκτελεστικό των αποφάσεων της συνέλευσης χαρακτήρα. Λογοδοτούν στο σώμα της συνέλευσης για την πορεία της δράσης τους, προκειμένου να ελέγχονται για την ορθή υλοποίηση. Σε περίπτωση μη ορθής υλοποίησης ανακαλούνται άμεσα από τη συνέλευση, με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων που περιγράφηκε πιο πάνω. Σε περίπτωση αντιμετώπισης έκτακτων ζητημάτων, προστρέχουν στη συνέλευση για νέες εντολές, αλλά και για γνωμοδότηση στις περιπτώσεις άγνοιας χειρισμών. Λειτουργούν δηλαδή υποβοηθητικά προς τη συνέλευση αλλά και αντίστροφα. Έχουν τις δικές τους αυτόνομες συνελεύσεις, ταυτόχρονα όμως συμμετέχουν, λογοδοτούν και παρουσιάζουν τη δράση τους ή το έργο τους στη λαϊκή συνέλευση ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Κάθε ομάδα καταργείται με την εκπλήρωση του έργου της
3. ΠΡΑΚΤΙΚΟΓΡΑΦΟΣ
Ο πρακτικογράφος αναδεικνύεται όπως και ο συντονιστής με κλήρωση. Έργο του είναι να κρατάει τα πρακτικά και να τα περνάει στο διαδίκτυο. Επίσης καταγράφει τους παρόντες την ώρα προσέλευσης καθώς και τη διάρκεια εξέτασης κάθε θέματος.
4.ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ
Ορίζονται από τη συνέλευση με κλήρωση ή ψήφιση και είναι άμεσα ανακλητοί.…….
5.ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ
Για την παρουσίαση της εργασίας της ομάδας στη λαϊκή συνέλευση ή για συμμετοχή της σε άλλες δραστηριότητες(διαομαδική κ.λ.π), κληρώνονται δύο ανακλητοί εκπρόσωποι της ομάδας για κάθε συγκεκριμένο θέμα. Ο ένα από τους δύο μπορεί να προταθεί και να ψη-φιστεί εάν απαιτούνται κάποιες εξειδικευμένες γνώσεις.
Οι εκπρόσωποι ενημερώνουν και λογοδοτούν στην ομάδα.
6. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ-ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ-ΕΛΕΓΧΟΣ
Ο απολογισμός, η λογοδοσία και ο έλεγχος των ατόμων που συμμετέχουν στη θεματική της Άμεσης Δημοκρατίας καθώς και των ομάδων εργασίας και των εκτελεστικών οργάνων έχουν σαν στόχο την εμβάθυνση στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και την εμπέδωση της αίσθησης ευθύνης απέναντι στην ομάδα.
1. Απολογισμός – έλεγχος
Κάθε άτομο, ομάδα εργασίας και εκτελεστικό όργανο έχει την υποχρέωση να καταθέτει απολογισμό πεπραγμένων για κάθε έργο που έχει αναλάβει. Ο απολογισμός είναι τακτικός (στο τέλος ή σε κάποιο ορισμένο από τη συνέλευση ενδιάμεσο στάδιο της ανατεθειμένης εργασίας), ενώ ο έλεγχος είναι έκτακτος εφόσον ζητήθει από κάποιο μέλος ή μέλη της θεματικής. Ο απολογισμός είναι γραπτός στο τέλος της εργασίας και υπόκειται σε τακτικό έλεγχο.
2. Κατηγορίες παραβιάσεων
Α. Παραβιάσεις των κανόνων λειτουργίας της συνέλευσης.
Ο έλεγχος των παραβιάσεων αυτών έγκειται στις αρμοδιότητες του συντονιστικού οργάνου, ενώ οι παραβιάσεις αυτές δεν αποτελούν αντικείμενο λογοδοσίας (Βλ. Γ).
Β. Παραβιάσεις των αρχών και του πλαισίου λειτουργίας της θεματικής
Ο στόχος του προσδιορισμού των παρακάτω παραβιάσεων είναι αφενός το να κατατίθενται προτάσεις προς διαβούλευση που να είναι στο πνεύμα των αρχών της θεματικής καθώς και η γνώση των πεπραγμένων της και αφετέρου η αποφυγή ανάθεσης άσκησης εξουσίας σε άτομα ή ομάδες καθώς και της ιδιοτέλειας στη συμμετοχή στη θεματική.
- Θέση προς συζήτηση ή και ψήφιση προτάσεων οι οποίες αναιρούν προηγούμενες αποφάσεις εφόσον δεν έχουν τεθεί ως αναθεωρητικές κατά παράβαση των καθηκόντων του συντονιστικού οργάνου και του προτείνοντος. Δεν υπόκειται σε αναθεώρηση το ιδρυτικό πλαίσιο της θεματικής.
- Μη εφαρμογή και εκτέλεση ψηφίσματος από άτομα, ομάδες, εκτελεστικά όργανα.
- Δωροδοκία, δωροληψία και χρηματισμός μελών της θεματικής κατά την εκτέλεση έργου που έχει ανατεθεί από τη συνέλευση και κατά την ψήφιση πρότασης από άτομα, ιδιωτικούς, κομματικούς, κρατικούς, διακρατικούς και μη κρατικούς φορείς και οργανισμούς.
- Συμμετοχή στη θεματική από επαγγελματικό στέλεχος σε κόμμα, κομματική ή/και συνδικαλιστική οργάνωση.
- Συμμετοχή στη θεματική από μέλος κόμματος ή/και συνδικαλιστικής οργάνωσης που δεν το έχει κοινοποιήσει στο σώμα.
- Μη επικυρωμένη από το σώμα χρήση του ονόματος και εκπροσώπηση της θεματικής
- Υπεξαίρεση ή σπατάλη πόρων της θεματικής.
3. Λογοδοσία
Ρόλος της λογοδοσίας είναι να διερευνήσει καταγγελία που έχει προκύψει από τον απολογισμό ή / και τον τακτικό ή έκτακτο έλεγχο των ατόμων, των ομάδων και των οργάνων του σώματος. Η διαδικασία της λογοδοσίας είναι ο διάλογος και η πειθώ του σώματος για το δίκαιο ή το άδικο της καταγγελίας. Περιλαμβάνει προσκόμιση στοιχείων από την ελεγκτική ομάδα, απολογία του εγκαλούμενου και συζήτηση του σώματος. Η καταγγελία, εάν αποδειχτεί αβάσιμη, μετατρέπεται σε καταγγελία για συκοφαντία του καταγγελλόμενου και υπόκειται σε λογοδοσία.
4. Ελεγκτικά όργανα
Α. Ανώτατο όργανο ελεγκτικής εξουσίας είναι η θεματική συνέλευση. Αρμοδιότητές της είναι:
- Ορισμός και έλεγχος των ελεγκτικών οργάνων
- Πραγματοποίηση της λογοδοσίας και απονομή δικαιοσύνης
- Επιβολή ποινών
Β. Eλεγκτικά όργανα. Αυτά είναι κληρωτά σώματα που απαρτίζονται από μέλη του σώματος για να υποβάλουν σε έλεγχο κάποιο άτομο, ομάδα ή όργανο ή για να διερευνήσουν μία καταγγελία. Ο αριθμός των μελών τους καθορίζεται από τη συνέλευση με βάση τη βαρύτητα της προς έλεγχο παραβίασης ή εργασίας.
5. Ποινές
Ο καθορισμός και η εκτέλεση των ποινών είναι αποκλειστικά αντικείμενο απόφασης της συνέλευσης. Διαθέσιμες ποινές:
Α. Στέρηση δικαιώματος ψήφου με δυνατότητα ανάκλησης
Β. Στέρηση δυνατότητας συμμετοχής (πρόταση, διαβούλευση, ψήφιση) στη συνέλευση (καθεστώς παρατηρητή) με δυνατότητα ανάκλησης
Γ. Αποβολή ορισμένου χρόνου από τη θεματική με δυνατότητα ανάκλησης
Δ. Αποβολή αορίστου χρόνου από τη θεματική με δυνατότητα ανάκλησης
Όλη η διαδικασία λειτουργίας της θεματικής ομάδας τελεί υπό αίρεση.
ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
Αλληλεγγύη, ανθρωπιά, συμμετοχή, συνεννόηση, ατομική ευθύνη, λέξεις που λείπουν από την καθημερινότητα των περισσοτέρων, έννοιες που μπορούν, όχι απλώς να μας βοηθήσουν στις δύσκολες στιγμές που περνάμε, αλλά και να αλλάξουν το νόημα και την ποιότητα της ζωής μας. Ευκαιρία είναι λοιπόν να ξεκινήσουμε την αλλαγή με απλά βήματα, στους χώρους όπου ζούμε και κινούμαστε, ξεκινώντας από τις πολυκατοικίες. Η αποξένωση, οι παρεξηγήσεις, ακόμα κι οι προστριβές είναι πολύ συνηθισμένες σε αυτούς τους χώρους, ενώ τελικά είναι πολλά περισσότερα αυτά που μας ενώνουν, από αυτά μας χωρίζουν. Φτάνει να το θελήσουμε και να ξεφύγουμε από την εγωιστική νοοτροπία του "ο καθένας για την πάρτη του".
Καιρός είναι λοιπόν, να πάρουμε από κοινού τη ζωή μας στα χέρια μας. Να ξανανιώσουμε τη βοήθεια και την οικειότητα του συνανθρώπου. Να ξεφύγουμε από τον ψυχρό ομιλητή που λέγεται τηλεόραση και να ξαναβρεθούμε με το συνομιλητή της διπλανής πόρτας.Να εξοικονομήσουμε χρήμα, χρόνο και ενέργεια.
Η λαϊκή συνέλευση του Συντάγματος και των άλλων πλατειών έφερε κοντά άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους, με πολύ διαφορετικές αφετηρίες. Για τις πολυκατοικίες θα είναι ευκολότερα τα πράγματα.
Να μερικές προτάσεις που έχουν εφαρμοστεί σε άλλες περιπτώσεις και υιοθετήθηκαν από τη Λαϊκή Συνέλευση Συντάγματος.
1.Δημιουργούμε σε κάποιο χώρο της πολυκατοικίας κιόσκι, ή χρησιμοποιούμε άλλο στεγασμένο χώρο για συναντήσεις – εκδηλώσεις – συνελεύσεις.
2. Αναρτούμε πίνακα με τρεις στήλες : α)’Ονομα β)Προσφέρω, γ)Έχω ανάγκη. Η προσφορά υπηρεσιών ή και πραγμάτων μπορεί να γίνεται και χωρίς αντάλλαγμα. Ενθαρρύνουμε κατά προτεραιότητα την προσφορά νομικών υπηρεσιών και υπηρεσιών υγείας.
3. Ενημερώνουμε για την ύπαρξη φαγητού που περισσεύει τους συνένοικους ή άστεγους. Μπορούμε επίσης να έχουμε κοινόχρηστο ψυγείο, για τη διάθεση του.
4. Δημιουργία κεντρικής κοινόχρηστης σύνδεσης Internet . Διαφορετικά ξεκλειδώνουμε ή μοιραζόμαστε μεταξύ μας τα υπάρχοντα wi-fi. Εξερευνούμε την δυνατότητα ένταξης στο Μητροπολιτικό Δίκτυο.
5. Συντονισμός στη χρησιμοποίηση Ι.Χ. για το μοίρασμα των εξόδων στην περίπτωση που οι συνένοικοι έχουν σχετικά κοινή διαδρομή/προορισμό. Εξερευνούμε την δυνατότητα χρήσης κοινού Ι.Χ. αυτοκινήτου με συνολικό μοίρασμα των εξόδων του.
6. Όσοι διαθέτουν αρκετό ελεύθερο χρόνο (π.χ. άνεργοι, συνταξιούχοι κλπ.) ορίζονται –εφ’όσον το επιθυμούν- για ένα χρονικό διάστημα σαν εφημερεύοντα άτομα, στα οποία απευθύνεται όποιος έχει ανάγκη ή αναλαμβάνουν άλλα καθήκοντα όπως τη φύλαξη παιδιών, υπερηλίκων ή ΑΜΕΑ.
7. Οργανώνουμε ημέρες ανταλλακτικού παζαριού, συλλογικής κουζίνας, πολιτιστικές βραδιές, ειδικά μαθήματα όπως α’ βοηθειών, υγιεινής διατροφής, χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών/internet , χορού κλπ.
8. Διαλογή απορριμμάτων στην πηγή ( 4 σακούλες στο κάθε διαμέρισμα και 4 κάδοι στην πολυκατοικία):
α) Χαρτιά, εφημερίδες ,περιοδικά, χαρτοκιβώτια
β) Συσκευασίες από γυαλί, πλαστικό αλουμίνιο, μέταλλο
γ) Βιολογικά απόβλητα (από κήπους, κουζίνες και τρόφιμα), για δημιουργία λιπάσματος (κομπόστ) για τις καλλιέργειες.
δ) Υπολείμματα και αδρανή υλικά.
Επίσης μπορούμε να συγκεντρώνουμε σε δοχείο το τηγανόλαδο με σκοπό την παραγωγή βιοκαυσίμου.
Την μεταφορά των ανακυκλώσιμων υλικών, όπου δεν προβλέπεται, την αναλαμβάνουν κυκλικά οι κάτοικοι της πολυκατοικίας. Παλιά σίδερα, σκεύη, ηλεκτρικές συσκευές, έπιπλα κλπ., αν δεν τα έχει κάποιος ανάγκη να πωλούνται για το αποθεματικό ταμείο. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να εκμεταλλευόμαστε τα απορρίμματα προς όφελος της πολυκατοικίας.
9. Εξερευνούμε την δυνατότητα βελτιώσεων των κατοικιών μας αξιοποιώντας τις εξελίξεις του βιοκλιματικού σχεδιασμού και των τεχνολογιών εξοικονόμησης ενέργειας.
10. Φροντίζουμε τα ελεύθερα ζώα της περιοχής μας τοποθετώντας ποτίστρες και ταϊστρες σε κατάλληλους χώρους. Ενθαρρύνουμε την υιοθεσία αδέσποτων ζώων.
11.Γενική συνέλευση των συνενοίκων (ενοικιαστών και ιδιοκτητών) τουλάχιστον κάθε μήνα με θέματα της πολυκατοικίας και ενημέρωση από τις συνελεύσεις γειτονιάς, δήμου κλπ..
12. Όλες οι αποφάσεις της γενικής συνέλευσης παίρνονται με ψηφοφορία, όπου το κάθε διαμέρισμα έχει μία ψήφο. Προτείνεται η αλλαγή των κανονισμών των πολυκατοικιών, όπου η ψήφος πηγαίνει ανάλογα με τα χιλιοστά της ιδιοκτησίας, εκτός από τις περιπτώσεις που αφορούν επισκευές που βαρύνουν αποκλειστικά τους ιδιοκτήτες..
13. Συλλογική καλλιέργεια σε κοινόχρηστους χώρους (ταράτσα, ακάλυπτος, αυλή) ή εξεύρεση τρόπων προμήθειας της πολυκατοικίας με υγιεινές τροφές στην κατεύθυνση της αυτάρκειάς της σε συνεργασία με βιοκαλλιεργητές.
14. Δείχνουμε την αλληλεγγύη μας σε καθέναν που αδυνατεί να πληρώσει κοινόχρηστα ή λογαριασμούς. Βρίσκουμε τρόπους να παρέμβουμε ή και να παρεμποδίσουμε εξώσεις ή κατασχέσεις από το κράτος και τις Τράπεζες.
Πες τις δικές σου ιδέες στη συνέλευση της πολυκατοικίας, στη λαϊκή συνέλευση της περιοχής σου. Εάν για κάποιες δραστηριότητες που προτείνονται ή προτείνεις εσύ, νομίζεις ότι η πολυκατοικία σου έχει περιορισμούς ή άλλες δυσκολίες, τότε μπορείς να τις εφαρμόσεις έστω και με λίγους συνενοίκους ή να τις επιδιώξεις σε επίπεδο γειτονιάς.
Άμεση Δημοκρατία Τώρα
Ισότητα, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια
ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
http://amesi-dimokratia.org ή στην ip: http://147.102.26.160
Πρόσκληση Συμμετοχής
Από τις 25 Μαΐου που ξεκινήσαμε τις λαϊκές συνελεύσεις, παραμένουμε στην πλατεία, παρ’ όλο που η κυβέρνηση, κάνοντας επίδειξη δύναμης, εξαπέλυσε με βαρβαρότητα jχημικό πόλεμο στις 15, 28 και 29 Ιουνίου, χρησιμοποιώντας και προβοκάτορες. Εδώ όμως σπάμε τον φόβο και την απομόνωση και ξαναχτίζουμε τις ανθρώπινες σχέσεις με αλληλεγγύη.
Στην πλατεία Συντάγματος μπορείς να συμμετέχεις ελεύθερα σε όλες τις διαδικασίες.
Συνδιαμορφώνουμε τη νέα πολιτική που στόχο της έχει να αντικαταστήσει το ολιγαρχικό καθεστώς που ζούμε. Έτσι γεννιέται ένας νέος πολιτισμός σε όλα τα επίπεδα της ζωής.
Σε δεκάδες πόλεις και δήμους σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν λαϊκές συνελεύσεις, από την Θεσσαλονίκη και την Ικαρία, έως τον Έβρο και τα Χανιά.
Ο 20ος αιώνας ανέδειξε δύο συστήματα δημοκρατίας που ήρθαν σε σύγκρουση: αυτό της άμεσης που είναι αδιαμεσολάβητη και όπου οι αποφάσεις παίρνονται από εμάς για εμάς, και εκείνο της έμμεσης , όπου οι αποφάσεις παίρνονται με αδιαφάνεια, με διαμεσολάβηση των κομμάτων, όπου ο λαός δεν ελέγχει τίποτα, ενώ μια φορά στα τέσσερα χρόνια έχει δικαίωμα να ψηφίσει τους επαγγελματίες πολιτικούς του ενός ή του άλλου κόμματος. Η έμμεση «δημοκρατία» των κομμάτων βγήκε κερδισμένη, διότι η πολιτική και οικονομική εξουσία είχαν την οργάνωση και τα μέσα να επιβάλουν την θέλησή τους.
Μήπως λοιπόν έφτασε η ώρα για αλλαγή;
Όποιο πολιτικό σκεπτικό κι αν έχεις, αν νοιώθεις πως η κατάσταση δεν πάει άλλο, έλα να καταθέσεις τη γνώμη σου, να ανταλλάξουμε απόψεις, ώστε να φτιάξουμε όλοι μαζί το δικό μας αύριο.
Η ισότιμη συμμετοχή σου είναι αυτή που καθιστά άμεση τη Δημοκρατία.
Μέχρι τώρα, εδώ που γεννήθηκε η έννοια της Δημοκρατίας, ζούμε σ’ ένα καθεστώς ολιγαρχίας, κοινοβουλευτικής δικτατορίας.
Η δημοκρατία, αν δεν είναι άμεση, δεν είναι Δημοκρατία.
Η άμεση Δημοκρατία έχει ήδη ξεκινήσει στο Σύνταγμα, είναι μια διαρκής διαδικασία που εκτείνεται σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, φέρνοντας μαζί της την συνεργασία όλων των ανθρώπων χωρίς αποκλεισμούς.
Όλες μας οι αποφάσεις, όπως και αυτή η πρόσκληση, διαμορφώνονται και επικυρώνονται από τις λαϊκές Συνελεύσεις.
Εκτός από την Ελλάδα ο ίδιος αγώνας δίνεται σε πολλά μέρη της γης.
Εμπνεόμαστε και συνδεόμαστε με τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις όλου του κόσμου.
Ο αγώνας που δίνουμε είναι κοινός ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς και την κοινωνική ανισότητα.
Καλούμε τους πολίτες της Ευρώπης και όλου του κόσμου να δράσουν μαζί μας για αυτούς τους κοινούς πανανθρώπινους στόχους.
Α Μ Ε Σ Η Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α Τ Ω Ρ Α
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δίνεται ποτέ!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
http://amesi-dimokratia.org ή στην ip: http://147.102.26.160
Από την Θεματική Άμεσης Δημοκρατίας για διαβούλευση στην Λαϊκή Συνέλευση
Άμεση Δημοκρατία
Γιατί γέμισαν οι πλατείες με ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες;
Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που τους ενώνει και παραμερίζει ό,τι τους χώριζε;
Γιατί το φαινόμενο απλώνεται ραγδαία σε πολλές χώρες;
Eπειδή η κρίση, που έσπειρε το σύστημα στην ανθρωπότητα, έφερε τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση στα όρια της αντοχής και της ανοχής τους, όπως αποδεικνύει και η σημερινή βάρβαρη ελληνική πραγματικότητα.
Ζήσαμε την εποχή των κραυγαλέων ανισοτήτων, θεοποιήσαμε το χρήμα και υποδουλωθήκαμε στις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Διαποτίσαμε τις ανθρώπινες σχέσεις με τον ανταγωνισμό, το ατομικό συμφέρον. Ανεχτήκαμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου όπως ανεχτήκαμε και τον βιασμό της φύσης στο όνομα της ανάπτυξης. Αφήσαμε άλλους (αρχηγούς, κυβερνήτες, βουλευτές και τους οικονομικούς τους εντολείς) να αποφασίζουν για εμάς.
Τώρα ήρθε η ώρα της ανατροπής.
Από την πρώτη μέρα, στις 25 Μαΐου στο Σύνταγμα, αναδείξαμε την άμεση δημοκρατία σε πρόταγμα και αρχίσαμε να την εφαρμόζουμε, αποφασίζοντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.Η εξουσία πηγάζει από το λαό, αλλά μέχρι σήμερα ασκείται μόνο στο όνομα του λαού, στην πραγματικότητα ερήμην του και σε βάρος του. Ο λαός, αντί να είναι κυρίαρχος, έχει εκχωρήσει την κυριαρχία του.
Η ιδιότητα του πολίτη υπάρχει όταν ο ίδιος ασκεί πολιτική. Η ιδιότητα του πολίτη δεν μεταβιβάζεται, αλλά ασκείται αυτοπροσώπως από τον ίδιο. Η εκχώρηση της ιδιότητας του πολίτη, η αντιπροσώπευση, συνεπάγεται την απώλεια της ελευθερίας του. Το άτομο γίνεται πολίτης, όταν, κατά τη συμμετοχή του στα κοινά, υπερβαίνει το ιδιωτικό και ατομικό και μεταβαίνει στο συλλογικό. Η ίδια η άσκηση της πολιτικής είναι αυτή που εκπαιδεύει συνεχώς τους πολίτες να γίνονται και να είναι ικανοί στη διαχείριση των κοινών.
Ως συνέπεια όλων των παραπάνω ο πολίτης οφείλει να προστατεύει αποφασιστικά την πολιτική του ιδιότητα απέναντι σε κάθε απόπειρα ετεροκαθορισμού, προερχόμενη είτε από μηχανισμούς διαμόρφωσης της “κοινής γνώμης” (ΜΜΕ), είτε από πολιτικά κόμματα που μετατρέπουν τους πολίτες σε οπαδούς, ψηφοφόρους και πελάτες. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο αφαίρεσης της πολιτικής ιδιότητας εντάσσονται, ξεκάθαρα, οι εκλογές και όλα τα δήθεν νομιμοποιητικά δημοψηφίσματα ή οι μορφές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που “καλλιεργούνται” από τα πάνω, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν μια πλαστή εντύπωση εμβάθυνσης της δημοκρατίας.
Στο πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης πραγματικής δημοκρατίας, διασφαλίζεται ότι ο λαός ασκεί ο ίδιος την εξουσία, μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις. Η κάθε λαϊκή συνέλευση ως θεσμοθετημένο σώμα ασκεί κάθε εξουσία στο χώρο της ευθύνης και αρμοδιότητάς της. Ο λαός ασκεί όλες τις εξουσίες, αφού,
-είναι αυτοτελής και αυτοκυβερνάται, καθώς ο ίδιος ο λαός ασκεί αφενός την κυβερνητική εξουσία (δηλαδή, διαβουλεύεται ο ίδιος για κάθε τι που τον αφορά και παίρνει ο ίδιος όλες τις σχετικές αποφάσεις, εσωτερικών ή εξωτερικών υποθέσεων) και αφετέρου την εκτελεστική εξουσία εφαρμόζοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που έχει λάβει σε οργανωτικό, διοικητικό και εκτελεστικό επίπεδο.
- είναι αυτόνομος, ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνοντας ο ίδιος στον εαυτό του όλους τους νόμους του, και
- είναι αυτόδικος, ασκεί ο ίδιος τη δικαστική εξουσία.
Η λαϊκή συνέλευση μπορεί να κάνει λάθος, αλλά ακριβώς επειδή είναι η ίδια που κάνει λάθος, είναι και η ίδια που μπορεί να το διορθώσει.
Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική αναπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ατόμου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους, που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.
Στον πυρήνα της σημερινής κρίσης βρίσκεται ακριβώς το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι μέσον, είναι αναλώσιμος, στην υπηρεσία της δικτατορίας των αγορών και του χρήματος. Είναι όμως η κοινωνία που πρέπει να έχει τον αποκλειστικό λόγο για το τι, πώς και για ποιόν παράγει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να πάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία, αλλά και να την προσαρμόσει σε διαστάσεις που να ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών μας αναγκών δεν μπορεί παρά να είναι κοινά, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διανομή τους.Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μέσον, ούτε το οικοσύστημα μπορεί να θεωρειται ανεξάντλητο και αναλώσιμο.
Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας διαφέρουν από τις αρχές που τέθηκαν στο παρελθόν και ήταν ανοιχτές σε κάθε λογής παραβιάσεις από το γεγονός ότι εγγύηση για την τήρησή τους είναι ο διαρκής έλεγχος από όλους τους πολίτες. Οι αρχές αυτές, όπως προκύπτουν από αυτό που βιώνουμε στην Πλατεία Συντάγματος αλλά και από ανάλογες ιστορικές εμπειρίες είναι:
1.Ελευθερία 2.Ισότητα 3.Αλληλεγγύη 4.Αυτονομία
Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :
1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.
2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας.
3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό.
4. Όλοι οι εκπρόσωποι κληρώνονται είτε απευθείας από το σώμα της λαϊκής συνέλευσης είτε από ψηφισμένο από αυτήν κατάλογο όταν απαιτούνται ειδικές γνώσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.
5. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και όσο το δυνατόν πιο τακτική. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.
Είμαστε σε μια ιστορική καμπή, μπροστά στην πρόκληση αλλά και το μοναδικό
προνόμιο να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, ανατρέποντας αυτό το χρεωκοπημένο σύστημα αξιών και θεσμών που καπηλεύεται τις ζωές μας.
Τα θέλουμε όλα για όλους. Είμαστε η ιστορία σε κίνηση.
Άμεση Δημοκρατία
Γιατί γέμισαν οι πλατείες με ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες;
Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που τους ενώνει και παραμερίζει ό,τι τους χώριζε;
Γιατί το φαινόμενο απλώνεται ραγδαία σε πολλές χώρες;
Eπειδή η κρίση, που έσπειρε το σύστημα στην ανθρωπότητα, έφερε τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση στα όρια της αντοχής και της ανοχής τους, όπως αποδεικνύει και η σημερινή βάρβαρη ελληνική πραγματικότητα.
Ζήσαμε την εποχή των κραυγαλέων ανισοτήτων, θεοποιήσαμε το χρήμα και υποδουλωθήκαμε στις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Διαποτίσαμε τις ανθρώπινες σχέσεις με τον ανταγωνισμό, το ατομικό συμφέρον. Ανεχτήκαμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου όπως ανεχτήκαμε και τον βιασμό της φύσης στο όνομα της ανάπτυξης. Αφήσαμε άλλους (αρχηγούς, κυβερνήτες, βουλευτές και τους οικονομικούς τους εντολείς) να αποφασίζουν για εμάς.
Τώρα ήρθε η ώρα της ανατροπής.
Από την πρώτη μέρα, στις 25 Μαΐου στο Σύνταγμα, αναδείξαμε την άμεση δημοκρατία σε πρόταγμα και αρχίσαμε να την εφαρμόζουμε, αποφασίζοντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.Η εξουσία πηγάζει από το λαό, αλλά μέχρι σήμερα ασκείται μόνο στο όνομα του λαού, στην πραγματικότητα ερήμην του και σε βάρος του. Ο λαός, αντί να είναι κυρίαρχος, έχει εκχωρήσει την κυριαρχία του.
Η ιδιότητα του πολίτη υπάρχει όταν ο ίδιος ασκεί πολιτική. Η ιδιότητα του πολίτη δεν μεταβιβάζεται, αλλά ασκείται αυτοπροσώπως από τον ίδιο. Η εκχώρηση της ιδιότητας του πολίτη, η αντιπροσώπευση, συνεπάγεται την απώλεια της ελευθερίας του. Το άτομο γίνεται πολίτης, όταν, κατά τη συμμετοχή του στα κοινά, υπερβαίνει το ιδιωτικό και ατομικό και μεταβαίνει στο συλλογικό. Η ίδια η άσκηση της πολιτικής είναι αυτή που εκπαιδεύει συνεχώς τους πολίτες να γίνονται και να είναι ικανοί στη διαχείριση των κοινών.
Ως συνέπεια όλων των παραπάνω ο πολίτης οφείλει να προστατεύει αποφασιστικά την πολιτική του ιδιότητα απέναντι σε κάθε απόπειρα ετεροκαθορισμού, προερχόμενη είτε από μηχανισμούς διαμόρφωσης της “κοινής γνώμης” (ΜΜΕ), είτε από πολιτικά κόμματα που μετατρέπουν τους πολίτες σε οπαδούς, ψηφοφόρους και πελάτες. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο αφαίρεσης της πολιτικής ιδιότητας εντάσσονται, ξεκάθαρα, οι εκλογές και όλα τα δήθεν νομιμοποιητικά δημοψηφίσματα ή οι μορφές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που “καλλιεργούνται” από τα πάνω, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν μια πλαστή εντύπωση εμβάθυνσης της δημοκρατίας.
Στο πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης πραγματικής δημοκρατίας, διασφαλίζεται ότι ο λαός ασκεί ο ίδιος την εξουσία, μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις. Η κάθε λαϊκή συνέλευση ως θεσμοθετημένο σώμα ασκεί κάθε εξουσία στο χώρο της ευθύνης και αρμοδιότητάς της. Ο λαός ασκεί όλες τις εξουσίες, αφού,
-είναι αυτοτελής και αυτοκυβερνάται, καθώς ο ίδιος ο λαός ασκεί αφενός την κυβερνητική εξουσία (δηλαδή, διαβουλεύεται ο ίδιος για κάθε τι που τον αφορά και παίρνει ο ίδιος όλες τις σχετικές αποφάσεις, εσωτερικών ή εξωτερικών υποθέσεων) και αφετέρου την εκτελεστική εξουσία εφαρμόζοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που έχει λάβει σε οργανωτικό, διοικητικό και εκτελεστικό επίπεδο.
- είναι αυτόνομος, ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνοντας ο ίδιος στον εαυτό του όλους τους νόμους του, και
- είναι αυτόδικος, ασκεί ο ίδιος τη δικαστική εξουσία.
Η λαϊκή συνέλευση μπορεί να κάνει λάθος, αλλά ακριβώς επειδή είναι η ίδια που κάνει λάθος, είναι και η ίδια που μπορεί να το διορθώσει.
Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική αναπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ατόμου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους, που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.
Στον πυρήνα της σημερινής κρίσης βρίσκεται ακριβώς το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι μέσον, είναι αναλώσιμος, στην υπηρεσία της δικτατορίας των αγορών και του χρήματος. Είναι όμως η κοινωνία που πρέπει να έχει τον αποκλειστικό λόγο για το τι, πώς και για ποιόν παράγει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να πάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία, αλλά και να την προσαρμόσει σε διαστάσεις που να ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών μας αναγκών δεν μπορεί παρά να είναι κοινά, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διανομή τους.Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μέσον, ούτε το οικοσύστημα μπορεί να θεωρειται ανεξάντλητο και αναλώσιμο.
Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας διαφέρουν από τις αρχές που τέθηκαν στο παρελθόν και ήταν ανοιχτές σε κάθε λογής παραβιάσεις από το γεγονός ότι εγγύηση για την τήρησή τους είναι ο διαρκής έλεγχος από όλους τους πολίτες. Οι αρχές αυτές, όπως προκύπτουν από αυτό που βιώνουμε στην Πλατεία Συντάγματος αλλά και από ανάλογες ιστορικές εμπειρίες είναι:
1.Ελευθερία 2.Ισότητα 3.Αλληλεγγύη 4.Αυτονομία
Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :
1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.
2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας.
3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό.
4. Όλοι οι εκπρόσωποι κληρώνονται είτε απευθείας από το σώμα της λαϊκής συνέλευσης είτε από ψηφισμένο από αυτήν κατάλογο όταν απαιτούνται ειδικές γνώσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.
5. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και όσο το δυνατόν πιο τακτική. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.
Είμαστε σε μια ιστορική καμπή, μπροστά στην πρόκληση αλλά και το μοναδικό
προνόμιο να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, ανατρέποντας αυτό το χρεωκοπημένο σύστημα αξιών και θεσμών που καπηλεύεται τις ζωές μας.
Τα θέλουμε όλα για όλους. Είμαστε η ιστορία σε κίνηση.
σ ύ ν δ ε σ μ ο ι
που ακόμα λειτουργούν
https://www.youtube.com/@RealDemocracyGr
www.youtube.com/watch?v=Fr1MMMlAj8E
Γιώργος Οικονόμου και η Άμεση Δημοκρατία.
https://www.google.com/url?esrc=s&q=&rct=j&sa=U&url=https://www.babylonia.gr/2015/01/17/amesi-dimokratia-ke-kommounismos-giorgos-n-ikonomou/%3Fprint%3Dpdf&ved=2ahUKEwiCrsP26tiRAxX6BNsEHXetMAYQFnoECAsQAg&usg=AOvVaw3NKew8wuyZRazbVmKLSnpt
https://oikonomouyorgos.blogspot.gr
http://goo.gl/hkUn0
β ι β λ ί α
Άμεση Δημοκρατία και Κομμουνισμός
του Γιώργου Οικονόμου
Η άμεση δημοκρατία δεν έχει καμιά σχέση με τον κομμουνισμό. Ο δρ. φιλοσοφίας Γιώργος Οικονόμου αναλύει παραδειγματικά με επιχειρήματα τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ της άμεσης δημοκρατίας και του κομμουνισμού. Ο κομμουνισμός προωθεί μια κολεκτιβιστική θεώρηση της κοινωνίας που καταργεί αυτονόητες πολιτικές ατομικές ελευθερίες, σε αντίθεση με την άμεση δημοκρατία που προωθεί την πραγματική ελευθερία.
Aπό τις 25 Μαΐου 2011, που άρχισαν οι συγκεντρώσεις και οι συνελεύσεις στις πλατείες της χώρας και ιδιαιτέρως στην πλατεία Συντάγματος -στο κάτω μέρος της- με αίτημα την άμεση δημοκρατία, γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την τελευταία τόσα όσα δεν είχαν γραφεί από συστάσεως νεοελληνικού κράτους. Γέμισαν ξαφνικά τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης από «ειδήμονες» και «ερμηνευτές» της άμεσης δημοκρατίας. Οι περισσότεροι δεν είχαν γράψει πριν κάτι σχετικό ούτε τους είχε απασχολήσει ποτέ το ζήτημα ή είχαν εκφρασθεί αρνητικά. όμως επειδή η άμεση δημοκρατία βρέθηκε στην επικαιρότητα αναγκάσθηκαν να γράψουν γι’ αυτήν. Αρκετά από αυτά ήταν διαστρεβλωτικά, απαξιωτικά, γεμάτα παρερμηνείες, προέρχονταν δε και από τον αριστερό χώρο.
Περιεχόμενο της δημοκρατίας
Μία μερίδα της Αριστεράς θεωρεί πως η αθηναϊκή πολιτεία του 5ου –4ουαιώνα π.Χ. δεν ήταν δημοκρατία επειδή υπήρχαν τάξεις, επειδή ήταν ταξική κοινωνία. Η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα όλες οι κοινωνίες ήταν ταξικές, όμως είχαν διαφοροποιήσεις στα πολιτεύματά τους, στις αξίες, στον πολιτισμό και στην αντιμετώπιση των μελών τους. Πράγματι, ταξικές κοινωνίες ήταν οι αρχαίες τυραννίδες, ολιγαρχίες, βασιλείες και αριστοκρατίες, οι φεουδαρχίες και οι απολυταρχίες, τα στρατιωτικά δικτατορικά καθεστώτα, τα σημερινά αντιπροσωπευτικά πολιτεύματα, τα δικτατορικά των ανατολικών «σοσιαλιστικών» κρατών, τα μουσουλμανικά αραβικά καθεστώτα και τα ολοκληρωτικά (φασισμός, ναζισμός, σταλινισμός). Όλα αυτά όμως δεν ταυτίζονται ούτε μπαίνουν στην ίδια κατηγορία, και φυσικά έχει μεγάλη σημασία και διαφορά αν ζεις υπό ολοκληρωτικό ή κοινοβουλευτικό καθεστώς. Aυτή η αριστερή αντίληψη ισοπεδώνει τα πολιτεύματα και τις κοινωνίες, δεν βλέπει τις μεγάλες ή ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους, στο όνομα τής, κατά τον Μαρξ, «αναπόφευκτης» αταξικής κοινωνίας.
Στο πλαίσιο αυτό θεωρείται πως η άμεση δημοκρατία δεν δύναται να υπάρξει εάν δεν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, εάν δεν καταργηθούν οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής, εάν δεν εγκαθιδρυθεί ο «σοσιαλισμός», ο «κομμουνισμός» και η αταξική κοινωνία. Έτσι στην αντίληψη αυτή η άμεση δημοκρατία ταυτίζεται με την «κατάργηση της εργατικής τάξης και της μισθωτής εργασίας», με τον «κομμουνισμό». Είναι εμφανές πως αυτά απηχούν μαρξιστικούς και κομμουνιστικούς χώρους, επαναλαμβάνουν τα παλαιά απαξιωμένα ιδεολογήματα, προσπαθώντας να τα ανανεώσουν υπό νέα μορφή, αυτή της άμεσης δημοκρατίας.
Μία πρώτη απάντηση στην άποψη αυτή είναι πως εκεί που η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής αντικαταστάθηκε από την κρατική και κομματική ιδιοκτησία δημιουργήθηκαν δικτατορικά και ανελεύθερα καθεστώτα, ακριβώς για να εξασφαλίσουν την μονοκομματική γραφειοκρατική εξουσία (πρώην ανατολικές δικτατορίες γνωστές με τα ονόματα των «λαϊκών δημοκρατιών», των «σοσιαλιστικών» ή «κομμουνιστικών» καθεστώτων, που ακόμη και σήμερα διάφοροι αριστεροί αποκαλούν με τον άστοχο όρο «υπαρκτό σοσιαλισμό»). Δεν υπήρξε πουθενά και ποτέ, έστω για δείγμα, ένα σοσιαλιστικό ή κομμουνιστικό καθεστώς, με ελευθερίες, δικαιώματα, εκλογές κ.λπ. Συνεπώς τα ζητήματα της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας και της εγκαθίδρυσης του «κομμουνισμού» δεν είναι τόσο απλά και αυτονόητα όσο θεωρούνται από ορισμένους, γι‘ αυτό ακριβώς χρειάζεται εξαντλητική και ουσιαστική ενημέρωση, ελεύθερη συζήτηση, δημόσια διαβούλευση και αβίαστη απόφαση του συνόλου της κοινωνίας. Ο σκοπός είναι η πειθώ και η αυξημένη πλειοψηφία. Αυτές οι προϋποθέσεις μπορούν να υπάρξουν μόνο σε μία αμεσοδημοκρατική κοινωνία.
Έτσι ερχόμαστε στο επόμενο επιχείρημα κατά της ταύτισης άμεσης δημοκρατίας και κομμουνισμού, που έχει σχέση με το θέμα της προτεραιότητας μεταξύ των δύο. Το περιεχόμενο της άμεσης δημοκρατίας δεν μπορεί να καθορισθεί εκ των προτέρων, από αυθαίρετες προσωπικές προθέσεις και επιθυμίες, διότι ο προκαθορισμός αυτός αντίκειται προς τη βασική αρχή του αυτοκαθορισμού. Επί πλέον η άμεση δημοκρατία δεν προκύπτει από κάποια ιστορική, οικονομική, φυσική ή ανθρωπολογική αναγκαιότητα. δεν απορρέει από κάποιους αντικειμενικούς νόμους, ιστορικούς ή κοινωνικούς ή από κάποια άλλη τελεολογία. δεν είναι εγγεγραμμένη στα ανθρώπινα γονίδια ούτε στη φύση. Είναι ανθρώπινο δημιούργημα και κοινωνική δυνατότητα. Οπότε και η πολιτική συμμετοχή δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου φυσικού ενστίκτου ή ειδολογικού χαρακτηριστικού, αλλά κάτι που αποκτάται με θέληση και αγώνα, κάτι στο οποίο (αυτο)εκπαιδεύεται κανείς.
Όπως το ιστορικό και εννοιολογικό της πλαίσιο υποδηλώνει, η δημοκρατία είναι πρωτίστως η αυτοκυβέρνηση των ανθρώπων, η κατάργηση του διαχωρισμού τους σε κυβερνήτες και υπηκόους, σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, σε αυτούς που αποφασίζουν και σε αυτούς που εκτελούν. Είναι η άμεση συμμετοχή όλων των πολιτών σε όλες τις μορφές εξουσίας, χωρίς αντιπροσώπους και κόμματα, συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων, στην απονομή του δικαίου και στον έλεγχο της εξουσίας. Στην άμεση δημοκρατία όλα τα ζητήματα είναι αντικείμενα δημόσιας διαβούλευσης και συλλογικής απόφασης από την κοινωνία. Προαπαιτούμενο για την συζήτησή τους είναι η συγκρότηση ενός ουσιαστικού δημοσίου χώρου, όπου οι πολίτες με ανοικτές συνελεύσεις θα ενημερώνονται, θα συζητούν και θα αποφασίζουν για το μέλλον τους.
Προηγείται λοιπόν η εγκαθίδρυση της άμεσης δημοκρατίας, η πολιτική ισότητα, και έπεται η συζήτηση περί οικονομικής ή κοινωνικής ισότητας. Η άμεση δημοκρατία δεν είναι οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς, αλλά πρωτίστως πολιτικό και βεβαίως ανοικτό σε μετέπειτα προτάσεις. Hπροτεραιότητα ανήκει στην πολιτική και όχι στην οικονομία. Το αντίστροφο οδηγεί στον μαρξιστικό οικονομισμό στον οποίο είναι εγλωβισμένη η Αριστερά. Έτσι ο «κομμουνισμός» και η «κατάργηση της εργατικής τάξης και της μισθωτής εργασίας» δεν μπορεί να είναι προαποφασισμένα θεωρητικά ζητήματα από διανοουμένους, «ειδικούς» και κομματικές μειοψηφίες, που θα θελήσουν να τα επιβάλλουν με τον οποιονδήποτε βίαιο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση της κοινωνίας, όπως έγινε στο παρελθόν στις πρώην ολοκληρωτικές «σοσιαλιστικές» και «κομμουνιστικές» χώρες με τα γνωστά οικτρά αποτελέσματα. Είναι μετα-δημοκρατικά ζητήματα και, όπως όλα, εκφράζονται και υλοποιούνται σε ένα πλαίσιο θεσμών και νόμων, με τους οποίους λειτουργεί και τους οποίους εγκαθιδρύει η ίδια η αμεσοδημοκρατική κοινωνία.[1]
Η άμεση δημοκρατία δεν έχει κανένα πρότυπο και μοντέλο ούτε οποιοδήποτε συγκεκριμένο, καθορισμένο και δεσμευτικό εκ των προτέρων περιεχόμενο, άρα ούτε τον «σοσιαλισμό», τον «κομμουνισμό» ή την «αταξική κοινωνία». Πολύ περισσότερο ουδεμία σχέση έχει με την περιβόητη «δικτατορία του προλεταριάτου» (ή τη δικτατορία του «προλεταριακού κόμματος») που ήταν και είναι καταστατική αρχή του μαρξισμού, του κομμουνισμού, του λενινισμού, του σταλινισμού, του μαοϊσμού. Αυτές οι διακηρύξεις βρίσκονται στον αντίποδα της άμεσης δημοκρατίας και της αυτοκυβέρνησης, διότι ευνοούν την αντιπροσώπευση, το κόμμα, τη γραφειοκρατία, την κάθετη ιεραρχική οργάνωση, τον διαχωρισμό σε «ειδικούς» και μη ειδικούς, σε αυτούς «που ξέρουν» και αυτούς που «δεν ξέρουν», σε κομματικούς γραφειοκράτες και εκτελεστές. Γι’ αυτό οι διακηρύξεις περί «σοσιαλισμού» και «κομμουνισμού» αποτελούν συνθήματα των αποτυχημένων σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων, των τροτσκιστικών, σταλινικών, μαοϊκών αποκομμάτων και κάποιων μαρξιστών διανοουμένων.
Τρίτο επιχείρημα: ο μαρξισμός και ο κομμουνισμός δεν είχαν ποτέ καλές σχέσεις με την άμεση δημοκρατία, όχι μόνο στο πρακτικό επίπεδο των θεσμών αλλά και στο θεωρητικό. Η αδυναμία ή η άρνηση να ενσωματωθεί η άμεση δημοκρατία στη σκέψη της Αριστεράς έχει τις ρίζες στους ιδρυτές του κομμουνισμού, τον Μαρξ και τον Ένγκελς, οι οποίοι στο καταγωγικό ιδεολογικό κείμενό τους, στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος(1848), ουδόλως ασχολούνται με τη δημοκρατία, ούτε άλλωστε και στα μεταγενέστερα έργα τους.[2] Αλλά και οι μετέπειτα μαρξιστές συγγραφείς, όπως ο Λούκατς, ο Γκράμσι ή οι στοχαστές της Σχολής της Φραγκφούρτης, δεν μπόρεσαν να διατυπώσουν μία θεωρία δημοκρατίας.[3] Μάλιστα ο Habermas, νεώτερος απόγονος της τελευταίας, κατέληξε υποστηρικτής του φιλελευθερισμού και του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος το οποίο εκλαμβάνει ως δημοκρατία.[4] Η ίδια απουσία της δημοκρατίας διαπιστώνεται και στους στοχαστές της γαλλικής μαρξιστικής σχολής του Αλτουσέρ, στην οποία ανήκαν ο Μπαλιμπάρ και ο Ρανσιέρ, που, ανανήψαντες εν μέρει, προσπαθούν τελευταίως να συλλαβίσουν με δυσκολία το εγχειρίδιο της δημοκρατίας. Από την πλευρά τους ο Μπαντιού και ο Ζίζεκ είναι μίλια μακρυά, γοητευμένοι από τα ιδεώδη του κομμουνισμού και του σταλινισμού.
Το αρνητικό των σημερινών υποστηρικτών της κομμουνιστικής ιδεολογίας είναι το ότι δεν διευκρινίζουν πώς θα πραγματοποιηθούν ο «σοσιαλισμός», ο «κομμουνισμός» και η «αταξική κοινωνία». Τουλάχιστον τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα εξηγούσαν πως θα γίνουν αυτά: με την «προλεταριακή επανάσταση» υπό την καθοδήγηση της «επαναστατικής πρωτοπορίας» που εκφράζεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, με την εγκαθίδρυση σε πρώτο στάδιο της «δικτατορίας του προλεταριάτου», του «σοσιαλισμού», με απώτερο στόχο τον «κομμουνισμό» και την «αταξική κοινωνία». Οι σχετικές συνταγές αποτυχίας υπάρχουν στα βιβλία του Λένιν, του Τρότσκι, του Μάο κ.?. Αυτά όλα όμως σήμαιναν την πρωτοκαθεδρία του κόμματος και της δογματικής θεωρίας, άρα την απουσία της πολιτικής και της κοινωνίας, τα οποία είναι οι πυλώνες του δημοκρατικού προτάγματος.
Ένα άλλο επιχείρημα είναι πως ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός δεν υπήρξαν προτάγματα της κοινωνίας, αλλά κοινωνικών και πολιτικών μειοψηφιών που εκφράζονταν συνήθως από τα Κομμουνιστικά Κόμματα. Ως μειοψηφίες κατέλαβαν στρατιωτικώς με εμφύλιο ή πραξικοπηματικώς την εξουσία, δίνοντας δια της προπαγάνδας την εντύπωση πως ήταν πλειοψηφίες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι πρώην ανατολικοευρωπαϊκές και ασιατικές δικτατορίες των Κομμουνιστικών Κομμάτων, οι λεγόμενες «λαϊκές δημοκρατίες», βασισμένες στην ανελευθερία, στην ανισότητα και σε αντιδημοκρατικές πρακτικές. Επειδή ακριβώς ήταν μειοψηφίες επέβαλαν τις δικτατορίες για να επιβιώσουν και να συντηρηθούν. Εναπομείναντα δείγματα είναι η Κούβα, η Κίνα και η Β. Κορέα. Όπως, λοιπόν, έδειξε η Ιστορία και οι εμπράγματες μορφές τους, τα προτάγματα του μαρξιστικού σοσιαλισμού και κομμουνισμού συνεισέφεραν, στην εγκαθίδρυση και εδραίωση του αυταρχισμού και της ετερονομίας. Συνεπώς δεν μπορούν να συνεισφέρουν στην ανάδυση του προτάγματος της αυτονομίας.
Αυτό μας οδηγεί στο πέμπτο επιχείρημα εναντίον της ταύτισης άμεσης δημοκρατίας και κομμουνισμού. Το πρόταγμα της αυτονομίας, όταν αναδύθηκε, δεν είχε ως πρόταση τον κομμουνισμό και την αταξική κοινωνία Είχε πρωτίστως την απελευθέρωση από κατεστημένες αυταρχικές κοσμικές και θρησκευτικές εξουσίες, την κατοχύρωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ατομικών ελευθεριών, την απαίτηση ελευθερίας, δικαιοσύνης, ισότητας και δημοκρατίας, και οδήγησε σε πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές κατακτήσεις. Όλες σχεδόν οι γνήσιες εξεγέρσεις και επαναστάσεις που έγιναν στην Ιστορία στηρίχθηκαν στην άμεση συμμετοχή των ανθρώπων, στον αυτοκαθορισμό και την αυτοοργάνωσή τους: αγγλική επανάσταση του 1688, συνελεύσεις πολιτών στην αμερικανική επανάσταση του 1776, sections de Paris στην γαλλική επανάσταση του 1789, τα σοβιέτ το 1905 και το 1917 (πριν την εξουδετέρωσή τους από τον Λένιν και τους μπολσεβίκους), τα εργατικά συμβούλια στην Ισπανία του 1936, η ουγγρική εξέγερση το 1956, τα κινήματα αμφισβήτησης της δεκαετίας του ’60 σε όλο σχεδόν τον δυτικό κόσμο και κυρίως ο Μάης του ’68 στη Γαλλία.[5] Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εργατικό κίνημα στις απαρχές του, που είχε ως στόχους τις ιδέες του μετασχηματισμού της κοινωνίας και της αυτοκυβέρνησης των παραγωγών, όπως συναντώνται λ.χ. στις εφημερίδες και στην οργάνωση των Άγγλων εργατών από το 1810 ως το 1840, δηλαδή πολύ πριν από την εμφάνιση του Μαρξ και την ιδέα του κομμουνισμού.
Όσον αφορά στην Ελλάδα μπορούμε να πούμε πως το πρόταγμα της αυτονομίας ανεφάνη δύο μόνο φορές: την πρώτη με το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα της περιόδου 1972-73 με κορύφωση την εξέγερση και την κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο 1973[6] και τη δεύτερη με το κίνημα στις πλατείες το 2011 για την άμεση δημοκρατία.[7] Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που διακατείχε τα άτομα που συμμετείχαν ήταν η επιδίωξη της ελευθερίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Σε καμία περίπτωση δεν τέθηκε το θέμα του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και της αταξικής κοινωνίας. Αντιθέτως, το εμπνεόμενο από το ΚΚΕ και άλλες παρεμφερείς οργανώσεις κίνημα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ (1942-45), δεν είχε καμία σχέση με την αυτονομία και τη δημοκρατία. Από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν ένα γραφειοκρατικό, ελεγχόμενο από τα πάνω, κίνημα που είχε ως στόχο, εκτός βεβαίως του αγώνα κατά των ναζί κατακτητών, την εγκαθίδρυση ανελεύθερου καθεστώτος παρόμοιο με αυτό των ανατολικών κομμουνιστικών δικτατοριών («λαοκρατία»), υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ, όπως απέδειξε και η πραξικοπηματική προσπάθεια κατάληψης της εξουσίας τον Δεκέμβριο του 1944 και ο μετέπειτα εμφύλιος του 1946-49.[8]
Εκλεκτό παράδειγμα άμεσης δημοκρατίας είναι η αθηναϊκή του 5ου-4ου π.Χ. αιώνα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αυτή εκλαμβάνεται ως πρότυπο ή μοντέλο, ως ιδανική και παραδείσια κατάσταση. Αναφέρεται για το γεγονός πως ήταν το μόνο «παράδειγμα» άμεσης δημοκρατίας που είχε ζωή δύο περίπου αιώνων και έδωσε θεσμούς, έννοιες, επιχειρήματα και σημαντικό πολιτισμό, τα οποία αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για την ανθρωπότητα. Ο αθηναϊκός δήμος δεν κατάργησε το οικονομικο-κοινωνικό σύστημα της εποχής, έλαβε όμως σημαντικά οικονομικά και κοινωνικά μέτρα για τα κατώτερα στρώματα, φορολογώντας μόνο τα ανώτερα. Όλες σχεδόν οι άλλες προσπάθειες απέτυχαν να εγκαθιδρύσουν καθεστώς άμεσης δημοκρατίας, είτε από δικές τους αδυναμίες, είτε από την άγρια καταστολή της εξουσίας, είτε και από τα δύο μαζί. Αποτελούν εν τούτοις συμβολές στο πρόταγμα της αυτονομίας, αφού ανέδειξαν τον αμεσοδημοκρατικό αντιγραφειοκρατικό τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας και έδωσαν μορφές που συνέβαλαν στην εξέλιξη της ανθρώπινης αυτογνωσίας και ελευθερίας. Ταυτοχρόνως όμως συνιστούν και αρνητικά παραδείγματα για τον τρόπο εφαρμογής των ιδεών τους, άρα η μελέτη τους είναι απαραίτητη για μελλοντικές κινήσεις.[9]
Τέλος, οι στοχαστές που ασχολήθηκαν με την άμεση δημοκρατία και ανέδειξαν τις αρχές της δεν έθεσαν ποτέ ως περιεχόμενό της τον «σοσιαλισμό» ή τον «κομμουνισμό»: από την αρχαία εποχή οι φιλόσοφοι Πρωταγόρας, Δημόκριτος και Αριστοτέλης, πολιτικοί όπως ο Περικλής, ο Δημοσθένης, ο Λυκούργος, έως την νεώτερη εποχή ο Σπινόζα και ο Ρουσσώ, και τη σύγχρονη η Άρεντ και ο Καστοριάδης.
Συνεπώς η αντίληψη που ταυτίζει την άμεση δημοκρατία και τον «κομμουνισμό», είναι πολύ προβληματική. Εκφράζεται δε από μία Αριστερά η οποία, υπό το βάρος τόσο της παταγώδους αποτυχίας των κομμουνιστικών καθεστώτων και των μαρξιστικών ιδεολογιών όσο και του ρεύματος εσχάτως υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, αναγκάζεται να επιχειρήσει την οικειοποίηση του ρεύματος αυτού για λογαριασμό της. Προσπαθεί έτσι να βρίσκεται στην επικαιρότητα ή στη μόδα, να προσελκύσει ψηφοφόρους και επί πλέον να καλύψει το μεγάλο κενό τής θεωρητικής της ένδειας. Πρόκειται δηλαδή για παλαιά δοκιμασμένη τακτική, και με χεγκελιανή ορολογία, για «πανουργία του αριστερού λόγου».
Εάν όμως η συζήτηση απογαλακτισθεί από κομματικούς, μαρξιστικούς ιδεολογικούς και τελεολογικούς όρους, μπορεί να βρει το σωστό πολιτικό της πλαίσιο. Η πολιτική ισότητα εξαρτάται οπωσδήποτε από την οικονομική, η οποία δεν μπορεί να υπάρξει παρά με την κοινωνικοποίηση των σημαντικών τουλάχιστον τομέων της παραγωγής. Εν προκειμένω κοινωνικοποίηση σημαίνει τη συλλογική διαχείριση της παραγωγής από τους ίδιους τους παραγωγούς, όχι από κόμματα, συνδικαλιστές και γραφειοκράτες. Το πώς όμως θα γίνει αυτό μένει να διερευνηθεί. Περαιτέρω μπορούν να προταθούν η αύξηση του ελεύθερου χρόνου, η υπέρβαση του καταναλωτισμού και της καταναλωτικής ιδεολογίας, η απο-ανάπτυξη, η ανατροπή της κυρίαρχης σημασίας της διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης, της προτεραιότητας της οικονομίας και του κέρδους. Αυτά σχετίζονται με την οικονομική ισότητα, την ισότητα μισθών, εισοδημάτων, τα οποία όμως προϋποθέτουν μία δημοκρατική κοινωνία για τη συζήτησή τους, όπως προανέφερα.
Τα παραπάνω εκτεθέντα δεν σημαίνουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο ότι συνηγορούν υπέρ μιας φορμαλιστικής ή διαδικασιοκρατικής αντίληψης περί δημοκρατίας. Δεν αγνοούν δηλαδή το θετικό ή ουσιαστικό περιεχόμενό της, όπως τουλάχιστον εκτίθεται από την πλευρά της ίδιας της αθηναϊκής δημοκρατίας στον εξαίρετο «Επιτάφιο» του Περικλή: Φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας. (Ζούμε εμφορούμενοι από τον έρωτα του κάλλους και της σοφίας). Συμπληρώνεται δε με τον έρωτα της ελευθερίας και του κοινού αγαθού, του δημοσίου συμφέροντος. Το περιεχόμενο αυτό, καθορίζει και οριοθετεί επίσης το αντικείμενο της πολιτικής θέσμισης στη δημοκρατική πολιτεία.[10] Περιεχόμενο της άμεσης δημοκρατίας είναι επίσης η ισότητα, η δικαιοσύνη, τα δικαιώματα, οι ατομικές ελευθερίες, η εξατομίκευση, η αυτοδιαχείριση, η αλληλεγγύη. Επίσης, ο ενδελεχής και ουσιαστικός έλεγχος κάθε εξουσίας από τον δήμο, ο απολογισμός των αξιωματούχων και η ανά πάσα στιγμή ανακλητότητά τους, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την πάταξη της διαφθοράς, άρα για την συνύπαρξη πολιτικής και ηθικής που τόσο διατυμπανίζεται από τους σύγχρονους ηθικολόγους και ηθικούς φιλοσόφους. Ιδού λοιπόν τα ηθικά, πολιτικά και ανθρωπιστικά περιεχόμενα της άμεσης δημοκρατίας – το αξιακό περιεχόμενό της, το οποίο δύναται να εξασφαλισθεί μόνο από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
Πηγή: https://oikonomouyorgos.blogspot.gr
Σημειώσεις:
[1] Αναλυτικά για τις αρχές, τους θεσμούς και τα επιχειρήματα της άμεσης δημοκρατίας βλ. Γ. Ν. Οικονόμου, Η άμεση δημοκρατία και η κριτική του Αριστοτέλη, Παπαζήσης, Αθήνα, 2007.
[2] Βλ. Γ. Ν. Οικονόμου, Από την κρίση του κοινοβουλευτισμού στη δημοκρατία, Παπαζήσης, Αθήνα, 2009, σ. 77-78. Κάποιες γενικές θεωρητικές σκέψεις εκφράζει ο Μαρξ μόνο στην Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου (1843-44), ελλ. μτφ. στις εκδόσεις Παπαζήση.
[3] Ο Α. Γκράμσι, αν και υποστήριξε τα εργοστασιακά συμβούλια στη διαμάχη τους με τα Συνδικάτα στην Ιταλία τη διετία 1919-20, παρέμεινε λενινιστής και τελικώς συντάχθηκε, όχι χωρίς επιφυλάξεις, με τη σταλινική πλειοψηφία, τόσο ως προς τα οργανωτικά προβλήματα (μπολσεβικοποίηση και πόλεμος εναντίον των τάσεων) όσο και ως προς τα στρατηγικά (δικτατορία του προλεταριάτου, οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία χώρα).
[4] Βλ. Κ. Καβουλάκος, «Κράτος δικαίου και δημοκρατία στον J. Habermas», Αξιολογικά, αρ. 13, Απρίλιος 2000.
[5] Περισσότερα για τα κινήματα αυτά βλ. Κ. Λάμπος, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία, Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2012.
[6] Βλ. Γ. Ν. Οικονόμου, «Πολυτεχνείο: Αυτοοργάνωση και αυτονομία» (1993), στο Παπαχρήστος Δ. (επιμ.), Το Πολυτεχνείο ζει; Όνειρα – Μύθοι – Αλήθειες, Λιβάνης, Αθήνα, 2004. Επίσης Γ. Ν. Οικονόμου, «Αυτοσυγκρότηση και αυτονομία του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος», Η Αυγή, 16. 11. 2003.
[7] Βλ. Γ. Ν. Οικονόμου, «Ο δρόμος προς την άμεση δημοκρατία», Η Εποχή, 31. 7. 2011. Και Γ. Ν. Οικονόμου, «Άμεση δημοκρατία στο Σύνταγμα», Ελευθεροτυπία, 19. 8. 2011. Διαθέσιμα, όπως και τα προηγούμενα, στο: oikonomouyorgos.blogspot.com.
[8] Βλ. Α. Στίνας, Αναμνήσεις, Ύψιλον, Αθήνα, 1985. Και Α. Στίνας, ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΟΠΛΑ, Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1984. Επίσης Κ. Καστοριάδης, Ακυβέρνητη κοινωνία, Ευρασία, Αθήνα, 2010, σ. 39-40. Και Κ. Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας, Ύψιλον, Αθήνα, 2000, σ. 112.
[9] Ένα από αυτά τα παραδείγματα (Ρωσία 1917) εξετάζω πιο κάτω στο δεύτερο μέρος.
[10] Καστοριάδης, Η ελληνική ιδιαιτερότητα, τόμ. Β΄ (Κριτική, Αθήνα 2008), σ. 248-249 και τόμ. Γ΄ (Κριτική, Αθήνα 2011), σ. 209.
[11] Τα περιορισμένα όρια του παρόντος κειμένου δεν επιτρέπουν μία εκτενέστερη επιχειρηματολογία, η οποία θα οδηγούσε άλλωστε σε άλλα πλαίσια.
[12] Βλ. Ida Mett, Κομμούνα της Κροστάνδης, Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1972, σ. 61-62.
[13] Ο Α. Πάνεκουκ (Τα εργατικά συμβούλια, Αθήνα, 1996, σ. 104-105) γράφει: «Όταν το κόμμα σχημάτισε κυβέρνηση τα σοβιέτ εξαλείφθηκαν βαθμιαίως και από όργανα αυτοδιεύθυνσης περιορίσθηκαν σε ρόλο βοηθητικών οργάνων του κυβερνητικού μηχανισμού […] Οι εργάτες δεν είναι περισσότερο κύριοι των μέσων παραγωγής από όσο στον δυτικό καπιταλισμό. Εκείνος που τους δίνει μισθό και τους εκμεταλλεύεται είναι το κράτος, ο μοναδικός καπιταλιστής, ένας καπιταλιστής μαμούθ». Ο Πάνεκουκ είχε δηλώσει (Proletarier, 7-8, 1927) πως «από το 1918 μέχρι σήμερα κάθε κεφάλαιο της ευρωπαϊκής ιστορίας μπορεί να τιτλοφορείται: Η ήττα της επανάστασης».
[14] Ρ. Λούξεμπουργκ, «Οργανωτικά ζητήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας» (1904) και «Κριτική της ρωσικής επανάστασης» (1918). Επίσης ο Καρλ Κάουτσκι, θεωρητικός της Β’ Διεθνούς, εξέφρασε τις επιφυλάξεις και την κριτική του σε τρία κείμενά του: «Η δικτατορία του προλεταριάτου» (1918), «Τρομοκρατία και κομμουνισμός» (1919), «Από τη δημοκρατία στη σκλαβιά του κράτους» (1921). Ήδη από το 1918 έγραφε πως ο βολονταρισμός των Ρώσων μπολσεβίκων, που πίστευαν πως η θέληση και η αποφασιστικότητα του κόμματος αρκούσαν για όλα, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην καταστροφή. Ο Λεόν Μπλουμ το 1920 είχε προειδοποιήσει για τον δεσποτικό μηχανισμό που τέθηκε σε εφαρμογή από τον Λένιν. Η αναρχική Έμμα Γκόλντμαν (Η απογοήτευσή μου στη Ρωσία, μτφ., Αθήνα, 2009) ζώντας τα γεγονότα από κοντά στη Ρωσία επί δύο έτη (1920-21) κατήγγειλε τα εγκλήματα του καθεστώτος, γράφοντας πως «οι Μπολσεβίκοι είναι οι ιησουίτες της σοσιαλιστικής επανάστασης: πιστεύουν στο απόφθεγμα ότι ο σκοπός δικαιώνει τα μέσα».
[15] Κ. Καστοριάδης, «Μαρξισμός – Λενινισμός: Η κονιορτοποίηση» (1990), Η άνοδος της ασημαντότητας, Ύψιλον, Αθήνα, 2000, σ. 58. Βλ. επίσης H. Arendt, Το ολοκληρωτικό σύστημα (1951), Ευρύαλος, Αθήνα, 1988. Κ. Παπαϊωάννου, Η γένεση του ολοκληρωτισμού (1959), Εναλλακτικές εκδόσεις, Αθήνα, 1991.
[16] Για κριτική του μαρξισμού βλ. τα σχετικά κείμενα του Κ. Παπαϊωάννου και του Κ. Καστοριάδη. Του τελευταίου βλ. «Μαρξισμός και επαναστατική θεωρία» (1965), στο Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας, Ράππας, Αθήνα, 1981.
στό email της πλατείας έλαβα το εξής:
Κι από μένα ένα στίγμα της Πλατείας γραμμένο τον αύγουστο του 2011. Να
'μαστε όλοι καλά.
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Στον απόηχο της Πλατείας, στο υπέργειο της πτήσης για Βερολίνο.
Ξεμακραίνω.
Ξεμακραίνω πάνω από έναν ουρανό γεμάτον θάλασσα
πέρα από όλον αυτόν τον άγνωστο κόσμο
που ανάμεσά του στριμώχτηκα όλες τούτες τις μέρες
για να κρυφτώ και μάλλον για να νιώσω εμπιστοσύνη
κι ελπίδα για κάτι καινούργιο, για κάτι που μπορεί να ανατρέψει,
αν όχι την Τρόικα και το ΔΝΤ, ίσως όμως την δικιά μας την παλιά ζωή,
την ίδια, την εκεί κλεισμένη από τους παμπάλαιους δεσκοφύλακες
του παρελθόντος, του όποιου από μας…
με όλη τη μικρή ή τη μεγάλη αλήθεια που σέρνει ο καθένας μας,
μαζί με την όποια μικρή ή μεγάλη ιστορία του,
μαζί με τα όσα του παράπονα,
με τα όσα ανεκπλήρωτα όνειρα
των πεθαμένων φίλων του παππού της Πλατείας των 89 ετών και 8 μηνών
και μαζί με τα χειροκροτήματα
που αντηχούσαν την νιόφερτη ελπίδα,
αυτή που αναγνώρισε το παλιό του βλέμμα,
ενόσο εμείς στεκόμασταν μπροστά της αμήχανοι.
Αύγουστος 2011
Μαρία Παπαπαύλου
ΗΧΗΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Αρχείο Μάκη Παπαδημητράτου
Αρχείο Μάκη Παπαδημητράτου
|
| ||||
