|
|
Πρώτη δημοσίευση στο ομότιτλο περιοδικό της ομάδας Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα, αριθ. 3, Πρωτομαγιά '77.
δ ε ν υ π ά ρ χ ε ι α κ ό μ α τ ί π ο τ α
απόσπασμα 1974
το DADA είναι σαν τις ελπίδες σας: τίποτα
είναι σαν τον παράδεισό σας: τίποτα
είναι σαν τα είδωλά σας: τίποτα
είναι σαν τους ήρωές σας: τίποτα
είναι σαν τους καλλιτέχνες σας: τίποτα
είναι σαν τις θρησκείες σας: τίποτα
Francis Picabia
υπάρχει το τίποτα
μια φορά να σεληνιαστείς
πολύ το τίποτα κάτω από τους όμορφους διάττοντες
κι η σελήνη αποτρόπαιο σύμβολο
να γυροφέρνει τη διαδρομή σου να σε μαγκώσει στην προσγείωση
να φτάνεις να λες
δε θέλω τίποτα
ένας τοίχος να τρακάρει σε κάθε γωνιά
ένα βλέμμα τίποτα σε στυλ καθορισμένο
που να μένεις κάγκελο
γνωρίζω δρόμους και πλατείες της Αθήνας
δε με φτάνουν
και δε θέλω να τους φτάσω
να προφτάσω να μοιάσω με το τίποτα
ξέρω τα χαντάκια στα σοκάκια
και τα βήματά μου που χάθηκαν
κι απάντηση να μην έχω για τίποτα
δε ξέρω τί χρειάζονται τόσα θηρία σε διατεταγμένη υπηρεσία
να βολεύονται έναν θάνατο πίσω απ’ τα γραφεία
μια γραβάτα χρειάζεται
για να στραγγαλίσεις όλα τα όνειρα κομψά
φιόγκο για την παρθενιά
που αν πάει να λυθεί
εκείνη πάει να πνιγεί
και βγαίνει η Καίτη στο καπάκι αρνάκι
λες κι είναι βαρόμετρο
εκεί στο σούπερ μάρκετ της γωνίας
που τελείωσε η ελπίδα
είναι κάτι πού ‘χω στο μυαλό μου
που δε χωράει σ’ αρχεία
ένα γύρω τον πλανήτη
κι όλο να ψάχνουμε τη γη που επιθυμήσαμε πολύ
στον ορίζοντα ο τόπος πού ‘χες βρει
κατρακυλάει μακρυά
η σελήνη έναν ουρανό ψάχνει να βρει
μα επιμένει στο μέτωπό σου
ξέρω πολύ το τίποτα
στις κιβωτούς των θεοτήτων
είδωλα χαραγμένος θάνατος για φυλαχτά
να βλασφημούν τη ζωή
κι όλα τ’ άχρηστα
με τα τελάρα ν’ απορροφούνται
ν΄ακολουθούνται για να θριαμβεύσουν
από χορωδίες μαγεμένους ψηφοφόρους
που δακτυλοδεικτούν εξοστρακίζουν και λιθοβολούν
όλα για έναν εθνικόφρονα τσαμπουκά
που να κοιμάσαι πάνω στο μοτοσακό
και να ονειρεύεσαι σφήνα τον θάνατο
που έρχεται βολίδα
φωτοβολίδα
μελωδίες και ρυθμοί στουπί
από ένα αύριο που τά ΄χει πιει πολύ
στη δυστυχία του τίποτε και του κανένα
θανάσιμη παγίδα κι οι πρωινές ειδήσεις δε σου λένε καλημέρα
κι όταν τελειώσει η μέρα δεν ακούς τίποτα
γιατί τελειώσανε οι ειδήσεις για σένα
άνοιξε την τηλεόραση και πέθανε
συγχώρεσέ μας Κάρολε για την ελευθερία μας!
η νύχτα αυτή είναι ασήκωτη πολύ
είναι όλα γυμνά και τρυφερά
φριχτά αντιφατικά
ένας πόνος λεξιλογικός
να μην κρατιέται η διάθεση να συντάξω
να παίξω στον έρωτα έναν ορίζοντα
έναν κούκο κόμμα
η καρακάξα να φέρνει βόλτες στο άδειο λιβάδι
έναν κρίκο ακόμα
οι καρποί να βαραίνουν τα νοήματα
είναι που οι κλεφτές ματιές
τρυπάνε το σάπιο λεξιλόγιο
τσούχτρα η κουβέντα στη βαρειά απόγνωση τσίχλα
να σκάνε φούσκες φωτοβολίδες
να μη σε βλέπει ούτε η περίπολος
στη μέση της φουσκοθαλασσιάς σου
στον ωκεανό του τίποτα
τί παίζει όταν είσαι πνιγμένος;
δεν υπάρχει ακόμα τίποτα
καθώς
δαιμονικά σκοτείνιασε ο καφές μου
κι αστράφτει ο παιδικός τρόμος
η κούκλα σου πνιγμένη στα σκουπίδια ξεχασμένη
σ΄ελατήρια από ξεχαρβαλωμένους μηχανισμούς
που φουσκώνουν τ’ απογεύματα καθήκοντα
και πολυμήχανους τραυματισμούς
να φοριούνται και τις Κυριακές
κι ο αιωνόβιος ασυρματιστής επικοινωνεί με εκρηκτικά
σε μια πλατεία κομμένη στα καφενεία
μισό καράβι στο βυθό
αστροναύτης στο κενό
τα καφενεία κενά στο βυθό
μ’ ένα καφέ μπαμ και κάτω
κομμένο και ραμμένο
σ΄ένα στόμα τρυφερό
που πέφτει απ΄το παράθυρο της φράσης μου νεκρό
ο χυλός των λόγων σου
τράκα στο μοντελάκι που πουλιέται
λέξεις με τακούνια
φράσεις σα γουρούνια
που να σου πέφτει ο τηλέγραφος
σύξυλη επικοινωνία
με τον ηλεκτροφόρο θάνατο
ξαγρυπνισμένοι θρύλοι
τώρα γαζώνουνε κουρέλια
νεροκολοκύθες προσταγές
να σώσουν τα είδωλά τους
σφαχτάρια κύκνων για σαχλούς γραφολόγους πεσκέσι
μετέωροι οι αστοί σταυροκοπιούνται
από προιστορικά μαργιόλικα
και σχετικές άγαρμπες κουβέντες
η πλάνη Κατινάκι περιπλανιέται στο λιμάνι
δέος και θάμβος στο βυζάκι
βελούδινη πιστολιά για ξεκαθάρισμα
για καμάκι και για τα έτσι
έτσι κι έτσι
οριστικά
αυτά τα μαύρα τριαντάφυλλα χρησμοί
απεριόριστα ζωντανά
απέραντα τρελά
άγριοι θαυμάσιοι κάμποι
ν’ αφήνουν σημαδιακά έναν άνεμο να κυλήσει
το τσέρκι από τα λόγια μου στην καρδιά σου
ΑΒΓΔΕΖ ΗΘΙΚ της Ελληνικής γλώσσας
κι υπάρχουν πολλά πιο πολλά
τ’ άλλα τα ‘χω στο μυαλό μου
τα’χεις στο δικό σου
κάτω απ’ την πανσέληνο
κάτω στην αδειανή πλατεία που γράφει ιστορία
δεν υπάρχει ακόμα τίποτα
τα γέλια σου δαγκώνω αυτή τη μεγάλη νύχτα καταιγίδα
κυκλοφορεί νυκτόβια ιστορία σε γειτονιές τζού-μπόξ
η πόρτα απ’ τη γλυκιά αμμουδιά ξέφρενη ξέδωσε
σε νυχτοπερπατημένες διαδρομές παρατημένες
η νύχτα αυτή είναι ασήμαντη πολύ
ένας κανένας
κι αυτός μετανάστης από χωριό σε χωριό
από παγκάκι σε παγκάκι
ένας για σένα και τον άλλον και τον περαστικό ακόμα
φορτηγό με ανατροπή δώρο στον κατεδαφιστή
ανατροπή ανατροπή θα σε δούμε στη στροφή τουμπαρισμένη
εφόσον πας με τη λογική να πατήσεις κόσμο
κάποιος πρέπει να σου κόψει την φόρα
δεν υπάρχει ακόμα τίποτα
όταν σε παίρνει η ανάγκη
ένα κράκ να φυτρώνει να την πάρεις από κάτω
κι ό,τι νά ’ναι να πουλάει ο νταβατζής
και φανερά
κουρεύει τα όνειρα στα μέτρα του αδερφέ
κι εσύ να πληρώνεις το στυλ
ένας τοίχος κι εσύ αποκάτω βραχνός
στη παραζάλη πάρε το δρόμο αγκαλιά να σε πάρει η ομορφονιά
ν΄αποκαμώνει κι η όρεξη να τον στείλεις να λιανίσει δράκουλα
πικρόχολοι εξορκιστές ν΄αραδιάζουν τρόμο σε μαθήτριες
ενώ ο Τζίμης καίει το σχολείο και τ΄απουσιολόγια
ο Παντελής κι η δικογραφία του ανατινάζονται
σύξυλος ο δημόσιος οχετός
να κυνηγάει τον αδερφό μου που παραπατάει
που παραπετάει
που τα πετάει όλα
όλα για όλα τόσο τίποτε και τόσο κανένας
μας τα πρήξανε αδερφέ
μας τα καλύψανε
μας τα φορέσανε
κατα συρροή υποταγή
υπηρετεί με επιμονή
περνάει γρήγορα η ζωή μέσα στο τίποτα
δεν έχει μυαλό έχει τηλεόραση
και τα γουρούνια γκόμενοι
σ΄ένα ιμάμ μεταξωτές κορδέλες καταδιώκοντας κουβαρίστρες
μας τα τυλίξανε σ΄ένα μανδύα
όλα πλαστικοποιημένα κι υποταγμένα
του πουλιού οι ανανεωτές να πουλιούνται καθαροί στο σελοφάν τους
ωμός τρόμος και πανικός
δε θέλει και πολύ
ο άνθρωπος να τα παίξει από λιγότερο ως και τέρμα
όταν σε παίρνει από βήχα η ανάγκη
να φτύσεις σ΄ένα στρώμα ιδεολογίες
να τραβάς το καζανάκι κι η αποχέτευση χρεωμένη
και το σκατό σε διατίμηση να ντρέπονται οι κώλοι όλοι
στο γλέντι οι στραγγαλιστήρες κάναν τους φιόγκους να τσιμπήσουν
φάτην την κατάσταση να γλυκαθεί και του μονόφθαλμου
να πάρει ψήφους ο χοντρός
κλαρινογαμπρός που κυνηγάει ευρωπαϊκά μωρά στη Μύκονο
κρέμασε μια ψιλή χρυσή καδένα στη λεμουδιά του
για να πάει καλά η δουλειά του να μην τον πιάσουν οι κατάρες
να μην του πάρουν μασκοφόροι Εβραίοι τα παιδιά του
να τους πιούν το αίμα
που έφτυσε αίμα για να τα μεγαλώσει
για μια ψιλή χρυσή κρεμάλα κι ένα Κωνσταντινάτο
μπουρδολογία και τσαμπακατάσταση
όταν σε παίρνει από κάτω
όσο στο τίποτα θες νά ‘σαι κάποιος
για να καλύπτεις την τρύπια σου καλημέρα
για να βουλώνεις την αρρώστια σου που σε σφαδάζει
για να μοστράρεις μοδάτο τίποτα
ένα φραμπαλάδικο μηδενικό
όσο δε λες πως είσαι τίποτα
και θα γίνεις τα πάντα
και μπορείς να γίνεις τα πάντα
βρεις το δικό σου ταξίδι
αλλάξεις κορμί
και ταυτότητα
δεν υπάρχει ακόμα τίποτα και δεν θα υπάρξει
όσο πιάνεις την πάρτη σου στα ρηχά και στο φεύγα
βεντέτα μικροσπεσιαλίστα του κομφούζιου
μια ζωή κόντρα
μόνος στην αιωνιότητα
οι μέρες είναι δύσκολες
κι οι νύχτες με σφιγμένα δόντια
δεν υπάρχει τίποτα
όσο δεν υπάρχεις
όσο δεν θες να υπάρξεις
όσο υπάρχεις όπως οι άλλοι θέλουν
όσο υπάρχεις για τους άλλους
όσο οι άλλοι υπάρχουν για σένα
και κανένας για τον εαυτό του
και κανένας για κανέναν κι όλοι μαζί για την εξουσία
ο ένας να πιάσει στον ύπνο τον άλλον
κι όλοι μαζί να πιάσουμε την καλή
την αποπάνω
στον μεγάλο ύπνο της εξουσίας υπνωτισμένοι
να μας μοιράζει έναν ξύπνιο θάνατο
όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται
όλο πάω και χειρότερα κι απ’ την πόρτα το σκοτάδι
πετάει σμήνος λόγια τρόμος κι η αρρώστια κρυφή πάντα εκεί
λουκέτο στο πονοκέφαλο μη πέσω απ’ τη σελήνη
αχ βρε κατινάκι
δε βαριέσαι μια προβλήτα κι έξω
απ΄το παράθυρο
στο δίπλα κανείς και στα απέναντι
φάτσες πίσω απ΄τις γρίλιες
ο ένας ψωνίζει τον άλλον να δει ποιος θα πέσει πρώτος
κι αν πέσω απ το παράθυρο του υπόγειου στο βάθος του κόσμου!
αν πάλι ανέβω στη σελήνη με το ασανσέρ!
αν κρύβουν τις λέξεις τα λόγια σου!
κι η ματιά σου αν στάζει παραπλανητικές εικόνες!
βαριά τ’ απομονωμένα λόγια ημικρανία
κι η μπόχα σ΄άγρια κουφόβραση στον ανάπηρο καθρέφτη σου
από λέξη σε λέξη μια κι έξω απ΄το παράθυρο σου λέω!
δε βαριέσαι κλάξον να ’ναι κι ό,τι να ‘ναι
στη φωνακλάδικη περιπέτεια αυτού του τόπου
ξημεροβραδιάζονται στις αραγμένες καρέκλες
δε βαριέσαι ας τα αυτά σε πήρα μυρωδιά
τσάκα τσάκα δίνε του λοιπόν
σήμερα είμαι τελείως αποκάτω
με πήραν οι νύχτες μου στη χίμαιρα
που κυνηγάγαν μια σελήνη
έτσι με πιάσαν στα ρηχά να ξημεροβραδιάζομαι
μαύρο είναι το χρώμα της αγάπης μου στον έναστρο ουρανό
ας αργήσει να ‘ρθει η τελική εμβολή
αβεβαιότητα και καλό ξημέρωμα
είναι το άγνωστο βλέπεις
που μας πέταξε στα βράχια
έχω μια υπόγεια σπηλιά μες στην Αθήνα
πρωτεύουσα σάπια γκρεμά να σ’ αφήνει ξεσκέπαστο παράπονο
στη γαλανόλευκη απελπισία
κατρακυλάει το αγύριστο κοτρώνι μου
στις χαράδρες του κάθε μέρα
το χέρι μου βαστάει μια ασήκωτη συννεφιά
σ΄ένα τίποτα εθνικό από τενεκέ ξεγάνωτο
αυτός που λέει για τον άλλον τη λέξη μαλάκας
και γεμίζει το στόμα του
ξέρω πολύ το τίποτα
στης τσίχλας τον ρυθμό
στους πολυσύχναστους δρόμους
νιώθοντας το τίποτα να σπρώχνεις
ζώντας στα μέτρα του
δεν θέλω τίποτα από το τίποτά σας
σκεφτόμουνα να γίνουμε τα πάντα
για το τίποτα
για τα χαρούμενα βρόχινα σύννεφα
δύσκολες λέξεις
να ειπωθούν ελεύθερα
να παρακολουθούν τα σύννεφα
όταν τα λόγια σου μετέωρα στο ύφος του θανάτου
μασκοφόροι που γίναν τεχνοκράτες
δεν τα δίνω όλα για ένα μίσος
δεν τα δίνω όλα για μια αγάπη
ένα πιστεύω μια θέση κι ένα μαγαζί
δεν τα δίνω
για τίποτα
γιατί δεν υπάρχει ακόμα τίποτα
κι υπάρχουν τα πάντα
είμαι έτοιμος
σου λέω πως είμαι έτοιμος για όλα
είμαι πολύ περίεργος απόψε
πάρα πολύ περίεργος μάλιστα
πυροβάτης τρελός στο στρόβιλο της καταστροφής
ελεύθερος ν’ αυτοκτονήσω και να ξαναγεννηθώ
ψάχνω αιμοδότη λέξη για να αναπνεύσω
τραγούδι για μια όαση που την πήραν τα σύννεφα
αντέχει το τίποτα εδώ και αιώνες αίσχος
κατά γράμμα και κατά λέξη αλλά και κατά επιθυμία
καλά κακά κι ανάποδα δικά μας
ο καραγκιόζης των εποχών άσχημα θά γυρίσει
οι λέξεις πρέπει νά εγκαταλείψουν τίς λέξεις
η παρτίδα παίχτηκε στην πατρίδα
ο πόλεμος κατά των πάντων για να υπάρχετε εσείς
ένα θεσμοθετημένο έγκλημα που αυξάνει τα χρήματά σας
γραφειοκρατία κι ιεραρχία ντουέτο της φθοράς και της διαφθοράς
και σαν την χαρά δεν έχει
μεσ΄την καλή χαρά χα χα
κακή χαρά δεν έχει
όποιος φοβάται τσάμπα βρυχάται ας κοιμάται
και για το τίποτα σου καθίζει μια
κι έξω πίκρες και καημοί
αυτοί συλλέγουν χρήματα και πτώματα εμείς
τί τσαμπουκά φάση!
για να παιχτούν
όλα ή τίποτα
..........................................................................
Νυχτερινό αλφάβητο για την πλατεία
αποσπάσματα από συνέντευξη με τον Κ ω σ τ ή Τριανταφύλλου
Πλατεία Εξαρχείων, 2011.
https://youtu.be/z_t_bLZ-VdI
|
|
|
|
| Δεν_υπάρχει_ακόμη_τίποτα._Μουσική_Χ._Ζυγομαλάς_σε_ποίηση_Κωστή_Τριανταφύλλου..mp4 |
